Er was een tijd dat ik zo graag een serieus vriendje wilde, dat ik besloot te gaan internetdaten. Ik wilde een echte mannen-man. Een mannen-man is een super mannelijke man. Een man die lief en stoer is, een man die je optilt tijdens seks, een man die zonder zeuren je bed verschoont wanneer je het hebt onder gekotst, een man die het begrijpt als je last hebt van je hormonen, maar ondanks het begrip niet over zich heen laat lopen.
Op aanraden van een collega schreef ik mij in op een datingsite. Ik vond het spannend. Ik dacht goed na over de welkomstboodschap, die luidde: “Dominant, overheersend meisje, zoekt mannelijke man. Als je niet tegen mij opgewassen bent, en over je heen laat lopen, reageer dan niet!”
Een schot in de roos, dacht ik. Domme Denise, dat was het natuurlijk niet. Ik was ervan overtuigd, dat wanneer je negatieve eigenschappen van jezelf direct aangeeft, de juiste mannen zouden komen. Die mannen zouden dan iets denken als:”Daar kan ik mee leven..”. In plaats daarvan kreeg ik reacties van allerlei soorten mannen, met het type “slappe hap” op de eerste plaats.
Ik was teleurgesteld, maar genoot van de aandacht. Huwelijks aanzoeken, sexdates, alles passeerde de revue. Totdat er een interessant exemplaar naar voren kwam. Hij had een onduidelijke foto, waarop hij duidelijk knap zou kunnen zijn. Zijn profiel was erg grappig, mijn humor. Bij favoriete tv-programma had hij ingevuld: “Dat vertel ik je nooit!”. Ik vond het allemaal hilarisch en besloot een date met hem te hebben.
Beginner die ik was had ik nog nooit zijn stem gehoord of andere foto’s van hem gezien. Het maakte alles alleen maar spannender, en ik dacht echt dat hij leuk was. Hij vertelde dat hij een upcoming cabaretier was, dat vond ik leuk, ik vond zijn profiel al grappig, dus het moest wel een match zijn.
We spraken af voor een picknick in het Westerpark. Hij zou maar anderhalf uur de tijd hebben. Ik vond dat vreemd en had nog niet door dat dit waarschijnlijk was omdat hij een doorgewinterde internetdater was. Zo kon hij mij, mits hij mij kut zou vinden, afwimpelen om naar zijn nepafspraak te gaan.
Ik trok mijn geluksjurkje aan. Een jurkje waar ik al enig succes mee had geboekt. Ik was er van overtuigd dat het jurkje mij succes zou opleveren, bijgelovig als ik ben.
Ik was op tijd op de afgesproken plaats, hij niet. Ik stuurde hem een berichtje, dat ik er al was. Hij had een lekke band en was inmiddels onderweg. Ik wachtte en wachtte en wachtte. Het begon te irriteren, ik was verdomme met mijn goede gedrag op tijd, en de man maakte nu wel een heel slechte eerste indruk. Heel even dacht ik dat hij mij zou laten zitten, in mijn geluksjurk op een bankje in het Westerpark. Veel pathetischer kon het niet worden, wachtend op een internetdate die niet zou komen. Ik besloot hem te bellen.
Hij nam zijn telefoon niet op. Verdomme, hij had mij vast al zien zitten en besloot ervan door te gaan… Ik kreeg weer een bericht van hem, met de vraag wat ik aan had. Ik antwoordde dat ik de enige was die op een bankje in het Westerpark zat. Op een afstandje kwam er een kleine jongen aangefietst, met een grote picknickmand op zijn stuur. Dat moest hem zijn.
En dat was hem. Klein, ikzelf ben 1.63, best klein, ik schatte hem op ongeveer 1.62, klein van stuk en erg iel. Ik begroette hem en hij begon stotterend zijn excuus te maken. De jongen op de vage foto, had er mannelijk en stoer uitgezien. De jongen die nu voor mij stond, was een geadopteerde, stotterende kleine jongen. Ik besloot hem een kans te geven, we gingen picknicken.
En daar zaten we dan. Hij, de cabaretier, ik op mijn praatstoel. Ik kon het niet laten op te merken dat ik mezelf zoveel grappiger vond dan hem. Ik vroeg hem hoe dat werkte, stotterend cabaret maken. Hij vertelde dat het al grappig was dat hij een stotterende cabaretier was. Ik vond van niet.
Na anderhalf uur over mezelf gepraat te hebben en af en toe een moeizaam antwoord van zijn kant, en vooral geen woorden voor hem in te vullen, want dat mag je nooit doen bij stotterende mensen, wilde ik weggaan. Hij was verbaasd, waarom ging ik zo snel al weg? Ik zei dat ik had begrepen dat hij maar anderhalf uur de tijd voor mij had, en dat ik inmiddels een andere afspraak had gemaakt. Dat was eigenlijk niet waar, maar ik kon daar niet langer blijven zitten. Ik heb hem vriendelijk bedankt voor de picknick, en verteld dat het niks kon worden tussen ons, hij was niet mijn kopje thee.
Dit alles is ruim twee en een half jaar geleden gebeurt. Ongeveer een maand geleden werd ik gebeld door een nummer dat ik niet kende. Ik was aan het werk en was nieuwsgierig. Ik had niet direct door wie ik aan de telefoon had. Het was een jongensstem en hij vroeg wie ik was. Ik noemde mijn naam, hij vertelde dat mijn telefoonnummer opdook in zijn telefoon als “dat ene meisje”. Hij vroeg of ik facebook had. Ik wilde nu weten wie het was, en zei dat hij mij maar toe moest voegen.
Ik hing op en opende mijn facebook. En daar zag ik dezelfde vage foto van de stotterende geadopteerde jongen, alleen had hij een andere naam. Hij begon direct met mij te chatten en zei:”Je ziet er goed uit..” Ik:”jij niet!” Heel onsympathiek van mij en intens gemeen, maar de boodschap was duidelijk. Ik verwijderde hem uit mijn vriendenlijst en heb nooit meer iets van hem vernomen.
Ik heb nooit meer een internetdate gehad. Ik besef mij nu dat de mannen-man nooit aan internetdaten zou doen. De mannen-man zit in de kroeg, achter de bar met voor zich een halfvol glas bier. De mannen-man kijkt naar mij en glimlacht. De mannen-man vangt mij op wanneer ik dronken ben en bijna van mijn kruk val. Ik beweer niet dat alle mannen op datingsites stotterende sukkels zijn, het zijn gewoon niet mijn soort mannen, het zijn geen mannen-mannen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten