Na een sexloze week van dronkenschap, verdriet en boosheid, heb ik hem een bericht gestuurd. Ik moest hem nog een keer zien. Zijn sleutels en sjaal teruggeven, en ik wilde mijn Tupperware terug. De uitgeleende spullen teruggeven was bijzaak, ik wilde de keiharde waarheid.
Hij reageerde op mijn bericht, hij vond het een goed plan. Dinsdagmiddag (dinsdag was nooit mijn favoriete dag, nu al helemaal niet meer) vroeg hij of ik die avond wilde afspreken bij Kriterion. Ik zei direct ja, en vergat even dat ik al iets teveel bier had gedronken, het was de dag van de huldiging van oranje. Zo snel als ik kon ben ik naar huis gegaan.
Ik fietste naar huis en dacht na wat ik aan zou trekken, sexy, sophisticated, casual of allebei? Te sexy zou pathetisch zijn, te casual alsof het niet uitmaakte. Mijn adem rook al naar alcohol, dus het moest ergens tussen de bovengenoemde thema's inzitten.
Het werd mijn strakke, witte jurkje met grote rose bloemen print, daaronder mijn stoere cowboy laarzen, strandhaar en bieradem. Ik kwam aangefietst en zag hem net naar binnen lopen. Zijn lange slanke lichaam en ledematen, zijn mooie donkere haren, zijn hoofd iets naar beneden hangend. Hij zag er niet gelukkig uit, en dat vond ik fijn.
Hij kuste mij vijf lange seconden op mijn mond, zijn warme volle lippen op de mijne, zijn geurtje. Nostalgisch was het, en dat terwijl we maar zo kort samen zijn geweest. We zijn gaan zitten op het terras en als vanouds kletsten we wat over de dingen die we hadden gedaan die week, de boeken die hadden willen lezen, maar niet aan toe zijn gekomen, de feestjes die we af zijn gegaan en tot slot over hoe het nou echt gaat met ons beiden.
Ik vertelde hem over mijn constante dronkenschap en dat ik het moeilijk heb, dat ik het nog steeds niet goed begrijp. Ik vertelde hem dat ik het heb geprobeerd te begrijpen, ik heb hem verteld over hoe ik dacht dat het zit en welke gevoelens ik denk dat hij heeft. Ik dacht dat het vooral te maken had met het feit dat hij gaat emigreren. Een acceptabele reden om afscheid van elkaar te nemen. Helaas was dit niet de reden van het afscheid.
Gelukkig is de man in kwestie een eerlijke, hoewel zijn motieven niet helemaal begrijpelijk zijn voor mij, heeft hij wel duidelijk gemaakt dat hij ernaar verlangde om alleen te zijn. Dat hij nooit verliefd op mij had willen worden. Hij is nooit alleen geweest en voelt zich ongelukkig. Hij zit in de fase “ik-weet-niet-wat-ik-wil” en denkt nog steeds na over emigreren. Of hij nou naar Berlijn, Barcelona of waar dan ook gaat, of hij nou hier blijft, hij wil mij niet meer, hij wil alleen zijn. Hij heeft het moeilijk, niet perse met de situatie tussen ons, maar met zichzelf. Ik kan hem niet helpen, dat weet ik, en ik wil het ook niet. Ik zei tegen hem:”Jij vindt mij gewoon niet zo leuk he?!” Waarop hij zei dat hij mij heel leuk vindt, maar niet met mij of wie dan ook kan zijn op dit moment. Hij zei ook dat hij mij waarschijnlijk heel hard zou kwetsen, en dat hij mij daarvoor een te mooi mens vindt. Heel vleiend allemaal.
Na dit eerlijke gesprek vroeg ik wat hij na dit biertje ging doen. Naar huis gaan, zei hij. Ik vroeg hem om een compleet afscheid, hij zei nee. Waarna hij direct vroeg wat ik eigenlijk bedoelde. Seks. Hij kon het niet, ik opperde dat hij het technisch gezien zeker wel kon, waarop hij moest lachen en direct serieus vervolgde dat hij dat niet wilde. Het werd steeds pathetischer en pijnlijker voor mij, ik wilde seks, nog een keer zijn lichaam voelen, zijn lippen op mijn lichaam. Zijn geurtje op mijn lichaam, zijn handen overal,maar hij wilde niet. Er zijn twee mensen voor nodig en hij wilde geen misbruik maken van mij en mijn gekrenkte ego. Netjes van hem, achteraf gezien. Ik werd boos legde zijn sjaal op tafel, met daar bovenop zijn sleutels. Hij gaf mij mijn tupperware terug en ik liep zonder iets te zeggen naar mijn fiets toe. Ik deed mijn fiets van het slot, stootte mijn hoofd aan het stuur van een andere fiets, en realiseerde dat ik was gekomen om normaal afscheid te nemen.
Hij zat nog steeds op het terras in zijn lege bierglas te staren. Ik vroeg hem of hij meeging. Hij vroeg waar naartoe. Ik antwoordde dat ik onmogelijk afscheid kon nemen op een terras en probeerde niet te huilen. We liepen naar de overkant van de straat en bleven staan. Ik zei dat de hele situatie voor mij heel zielig was, en nu nog zieliger omdat hij niet eens seks wilde. Ik huilde, hij pakte mij vast en kuste mijn haar. Na een tijd van vasthouden en huilen van mijn kant keek ik hem aan. Ik had nog een klein beetje hoop op wat ik wilde, daar ik er fantastisch uitzie als ik net gehuild heb. Geen succes, van zielig meisje naar nog zieliger meisje zwelgend in zelfmedelijden. Niet echt sexy.
Het moment van afscheid was daar. “We moeten wel een keer afscheid nemen…” zei hij nuchter. Ik:”Ok..” Hij wilde mij omhelzen en kuste mij op mijn wang. Ik duwde hem van mij af. Ik was boos.
Nu voelt alles iets beter, ik heb van hem geleerd, hij heeft van mij geleerd. Ik heb van hem genoten, en hij van mij. Ik heb mijn Tupperware terug…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten