Sommige mannen blijf je tegenkomen in je leven, en sommige mannen zie je nooit meer. Dat gebeurt, liefde&lust, het komt, het gaat. Soms merk ik dat een man van mij af wilt komen, mij niet meer wilt zien. Dat kan 1001 redenen hebben die ik dan ga bedenken. Ik ben ervan overtuigd dat dit is wat vrouwen doen, nadenken over de excuses van mannen. Het maakt niet uit, het houdt je scherp.
Er zijn maar weinig echt eerlijke mannen, mannen die oprecht zijn en echt duidelijk maken dat het klaar is. Ik heb ooit eens een jaar lang achter een man aangelopen. Ik vond hem leuk. Knetterverliefd was ik. De liefde werd nooit beantwoord, als ik heel objectief terug kijk, maar elke opmerking waar ik iets van liefde uit kon halen, ik haalde het eruit.
Ik zag de man in kwestie elke dag, op het werk. Soms zag ik hem buiten werktijd. Dat waren de meest fantastische momenten. Hoewel, niet altijd even fantastisch, maar we hadden leuke seks en best fijne gesprekken. Ik probeerde liefde te kopen met seks. Dat heeft nog nooit gewerkt en in deze al helemaal niet. Ik stuurde vunzige smsjes, fluisterde stoute dingen in zijn oor op het werk, schreef hem briefjes tijdens vergaderingen.
Het klinkt spannend, en dat was het ook, het enige nadeel was alleen, het was altijd mijn initiatief. Op een gegeven moment was ik er klaar mee. Het werd een heel zielig verhaal van mijn kant. Op zo een moment voel ik dat ik moet stoppen, iets te laat, maar toch.
Op een dag kwam ik op mijn werk en vond daar een enveloppe op mijn bureau met mijn naam erop. In de enveloppe zat een witte roos. Er stond geen afzender bij en ik kon niet bedenken van wie de roos kon zijn. Ik speculeerde met een aantal collega’s van wie de roos kon zijn. Ik beschuldigde collega’s. Ik vroeg drie dagen lang aan iedereen van wie die roos kon zijn.
De enige die ik het niet had durven vragen was hij. Ik liep naar zijn kantoor. Wat zou het betekenen? Een witte roos staat voor onschuldige liefde, zou hij dat ook weten? Hij was alleen in zijn kantoor. Voordat de moed mij in de schoenen kon zinken, flapte ik het eruit; “Die roos was van jou he?!”. “Kom je daar nu pas mee? Hij staat al drie dagen op je bureau…”. Ik bespeurde onzekerheid in zijn stem. Van wie zou de roos inderdaad anders kunnen zijn dan van hem… Ik vroeg hem wat de roos te betekenen had, hij zei dat ik het maar moest opvatten als een uitnodiging. Dat klonk als een heel goed idee.
Ik ben met hem mee naar huis gegaan en we hadden seks. Zoals altijd als ik met hem meeging. Het verschil was alleen dat ik hem anders zag. Ik ben hem anders gaan zien. Ik merkte vanaf dat moment, dat wanneer ik zelfverzekerd ben, en niet zo wanhopig verliefd, ik veel aantrekkelijker en interessanter ben voor een man. Fijner om mee om te gaan. Niet meer die bakvis die wanhopig wacht op een liefdesverklaring.
Inmiddels heb ik heel wat affaires gehad tussendoor, die niet allemaal even succesvol waren en ook daar heb ik veel van geleerd. Een aantal maanden geleden, ik was toen nog met mijn laatste liefde, werd ik bijna ontslagen vanwege bezuinigingen. Hij wilde nog wel een keer goed afscheid van mij nemen. Ik heb hem gezegd dat ik dat niet kon doen, ik was verliefd. Bovendien heeft hij zijn kansen in het verleden gehad. We hebben toen op dat moment voor het eerst een eerlijk gesprek gehad. Hij vertelde mij dat hij ook aan het daten was met verschillende meisjes. Hij sprak op dat moment met vier verschillende meisjes af, waarvan hij er 1 echt bijzonder genoeg vond. Ik vroeg hem waarom hij niet vertelde aan die andere meisjes dat het niks ging worden, en trok de vergelijking met de tijd waarin ik hem leuk vond. Ik vertelde hem hoe moeilijk het was voor mij om te begrijpen dat iemand je aan het lijntje houdt voor seks.
Het antwoord dat hij gaf is niet belangrijk. Ik had mijn punt gemaakt. Het is fijn om gezegd te hebben wat ik destijds niet kon zeggen. Het is fijn dat ik nu heel open met hem kan praten over daten, liefde en seks met anderen. Het is fijn dat we tegenwoordig vooral vriendschappelijk met elkaar om kunnen gaan. Het is fijn dat we gisteravond seks hebben gehad.
Mannen kunnen op 1001 verschillende manieren zeggen dat ze niet geïnteresseerd zijn. Meest voorkomende manier: niks meer laten horen, maar als ze echt willen, weten ze je wel te vinden. Deze gedachte helpt mij altijd over liefdesverdriet heen. Wil hij niet? Dan wil hij niet. Laat hij niks meer horen? Ik kan dan wel denken “Wat een lul!”, maar uiteindelijk weet ik op dat moment genoeg.
Ik heb eens een gesprek gehad met een aantal kinderen die allemaal rond de twaalf jaar oud waren. Ik gaf ze een stelling in de vorm van een verhaaltje:
“Je bent op vakantie geweest met je ouders. Op de camping waar jullie verbleven leerde je een jongen/meisje kennen. Het was heel erg leuk, en jullie hebben een keer gezoend. Aan het einde van de vakantie hebben jullie telefoonnummers uitgewisseld. Een aantal weken later ben je thuis en je krijgt het volgende smsje van het meisje/ de jongen. Hij/zij verteld in dat bericht dat hij/zij verliefd op jou is en graag met je af zou willen spreken. Toevallig komen zijn/haar ouders een weekend bij jou in de buurt logeren en hij/zij wilt je dan graag komen opzoeken. Jij hebt een leuke tijd gehad met de jongen/het meisje, maar je bent niet verliefd en bent dejongen/het meisje eigenlijk al een beetje vergeten.”
Ik vroeg de kinderen hoe zij zouden reageren. Opvallend was dat de meisjes eerlijk zouden antwoorden dat de liefde niet wederzijds was en best wilde afspreken, maar geen verwachting wilde scheppen. De jongens reageerden heel anders. Zij zouden met een smoes niet met haar af willen spreken, maar wel zeggen dat ze het meisje erg leuk vonden. Ik werd benieuwd, waarom konden de jongens niet eerlijk zijn over hun gevoelens? Ze gaven aan dat ze bang waren dat het meisje zou gaan huilen of “moeilijk” zou gaan doen. Sommige van de jongens zouden wel met haar afspreken, zelfs zonder haar leuk te vinden. Zij spraken met haar af uit medelijden.Waar komt dit gedrag vandaan?
Zouden mannen een angst hebben voor huilende, zeurende, zielige vrouwen? Of zou het onze cultuur zijn? Vrouwen niet willen kwetsen dus dan maar onoprecht zijn? In ieder geval trek ik mijn lering uit deze gedachtegang: “ Mannen kunnen op 1001 verschillende manieren zeggen dat ze niet geïnteresseerd zijn. Meest voorkomende manier: niks meer laten horen, maar als ze echt willen, weten ze je wel te vinden.”
Geen opmerkingen:
Een reactie posten