Uit ervaring weet ik dat een pijnlijke liefde een pijnlijke, en niet wederzijdse, liefde is, wanneer ik wacht op smsjes. Wanneer alleen ik het initiatief neem om af te spreken, weet ik eigenlijk al genoeg. Ik bedenk van alles, misschien is zijn telefoon gestolen, is zijn oma overleden, wordt hij achtervolgt door de maffia, moet hij zijn haar wassen, heeft hij acute alzheimer opgelopen enzovoorts. Dit zijn de meest irreële excuses die ik kan bedenken op dat moment, want de reële verklaring, dat hij mij gewoon niet zo leuk vindt, wil ik niet horen.
Een week later moet hij zijn zaad ergens kwijt, en besluit mij te bellen. Halleluja! Hij belt! Hij denkt aan mij! Hij wil me! En hij heeft inderdaad een goed verhaal klaar waarom hij niet eerder heeft gebeld. Zijn oma is inderdaad overleden, en hij kon echt niet onder de mensen komen, want wat is hij er kapot van… Vol medeleven spreek ik met hem af, en ga met hem naar bed. Hierna hoor ik zo weinig van hem dat de periode van onzekerheid volgt. Ik denk dat ik te dik, te lelijk, te intelligent, te grappig ben, en bespreek mijn onzekerheden met vrienden. Als ik dan iets van hem hoor, spring ik een gat in de lucht en ben weer even intens gelukkig. Deze cyclus kan heel lang duren, de langste periode dat ik achter een man aan heb gelopen is een jaar geweest.
Na deze periode volgt de afgunst. Ik haat de man, en gun hem het licht in de ogen niet. Laat staan een ander meisje waar hij zich aan kan verschansen. Mannen zijn honden roep ik dan de hele dag naar iedereen die het horen wil.
Na de periode van afgunst, neem ik het de man niet meer echt kwalijk. Ik ben een vergevend mens. Daarom stort ik me weer op de volgende man. Ik hou van de spanning, ik ben een romanticus. Ik hou van passionele verhoudingen. Ik hou van de pijn. Ik hou van liefde. Ik hou van het spel. Ik hou van mannen.
Ik heb ruim twee jaar op die manier geleefd, van de ene man, naar de andere. Ik kan mannen niet zo goed lezen als ik verliefd ben. Wanneer ik niet verliefd ben, snap ik het wel. Op dit moment kijk ik terug op eerder gepasseerde mannen en bedenk ik dat ik veel eerder had kunnen weten dat ze mij niet zo leuk vonden.
Vriendinnen zeggen dat ik niet direct met een man naar bed moet gaan. Ik vraag me af waarom niet? Waarom je inhouden als je honger hebt? Het zou een verkeerde basis van een relatie zijn. Ik heb dit nooit begrepen, waarom zou je de spanning opbouwen, als de spanning al een hoogtepunt bereikt heeft? Er wordt gezegd, dat mannen vrouwen interessanter vinden wanneer ze niet direct seks hebben. En daar gaat het mis, vanaf dat punt begrijp ik er niets meer van. Ik ben nog nooit een man tegengekomen, die mij oprecht leuk vond (die kom ik heel soms tegen) en wilde wachten met seks. Ik denk dat vrouwen deze theorie bedacht hebben, en natuurlijk wacht zo’n man dan wel die ene keer op je, maar vindt hij dat fijn? Wordt een man daar nou echt gelukkig van? Ik vraag het mij af.
Ik heb het wel eens geprobeerd, niet direct met een man naar bed te gaan, het was een mislukte poging. Nu wist ik ook dat dit nooit tot liefde uit zou kunnen groeien. De man was een materialist, een zakenman met veel geld. De man vond dit zelf nogal interessant en probeerde mij met zijn bezit te versieren. Dit werkte natuurlijk niet, ik hou daar niet van. Ik dacht nog even, het is een eerste date, hij is vast zenuwachtig, misschien prik ik nog wel door het materialisme heen. Daarnaast vond ik hem eigenlijk niet leuk genoeg, maar wel interessant als mens. Hoe kan iemand zo bezig zijn met geld verdienen en vergeten te leven?
We zaten op zijn dakterras en dronken wijn. Hij kwam steeds dichterbij en kuste mij op mijn wang. Nog geen vijf minuten later zat ik op zijn schoot en waren we heftig aan het zoenen. Weer vijf minuten later tilde hij mij op en gooide mij op zijn bed. Ik stribbelde nog tegen: “Oh dit is zo fout…” probeerde ik nog. “Maar je wil het wel!” zei hij zelfverzekerd. En daar ging het mis. Zijn zelfverzekerde houding, daar zit mijn zwakte. Niets is zo aantrekkelijk als een zelfverzekerde man.
In al mijn zwakte weten mannen mij te vinden. Ik kan niet na een chipje de zak wegleggen. Ik kan niet na een tijdje heftig zoenen “nee” zeggen. Want ik hou er van om zulke fouten te maken. Ik hou van passionele verhoudingen. Ik hou van de pijn. Ik hou van liefde. Ik hou van het spel. Ik hou van mannen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten