Mijn voorland

Op een doordeweekse avond in een café in het centrum van Amsterdam, zag ik mijn toekomst. Mijn treurige toekomst, mijn voorland. Nu ik het idee heb dat ik mijn voorland heb mogen aanschouwen, kan ik er iets aan doen. Ik kan de toekomst naar mijn hand zetten, ik ben de alleen rechter over mijn geschiedenis en toekomst. Dat wil zeggen, vanaf nu.

Het is altijd een treurig gezicht om wanhopige vrouwen van midden dertig op een date te zien. Het is nog treuriger wanneer zo een vrouw zoenend aan de bar hangt, en de man waar zij mee is naar mij en mijn twintiger vriendinnen kijkt, terwijl zij iets vunsigs in zijn oor fluistert.

Dit alles vind ik in de regel erg sneu, arme vrouw. Ik heb medelijden met de vrouw, omdat je kunt zien dat ze graag kinderen wilt. Voortplantingsdrang. Ze neemt met minder genoegen dan dat ze tien jaar geleden zou doen, en overtuigd zichzelf van de aantrekkingskracht van de man.

Ik ben 26 jaar oud, en wil denk ik geen kinderen. Het is mede dankzij dit soort vrouwen, dat ik een vies gezicht trek bij de gedachte aan een zwangerschap. Blegh. Daarnaast vind ik baby’s en kleine kinderen gewoon niet zo leuk. Ik vind ze vies en vervelend. Alles gaat moeizaam als je kleine kinderen om je heen hebt. Even boodschappen doen met een peuter en een dreumes, is een crime. Eerst schoenen aantrekken, dat gaat natuurlijk niet vanzelf, jas aan, ook dat gaat niet vanzelf. Waarschijnlijk als de peuter is aangekleed, en klaar is om naar buiten te gaan, heeft de dreumes net zijn schoentjes weer uitgetrokken, en begint te janken. Wat zou ik dat slecht trekken. Dan zijn er ook nog de snottebellen, poepluiers, uitslag en ziekte. Denk je dat je eindelijk verlost bent, en naar je werk kan gaan, belt het kinderdagverblijf dat Bertje koorts heeft, of je hem op kan komen halen. Ze brengen het natuurlijk als een keuze, maar je weet dat je moet. Kleine kinderen zijn niet mijn kopje thee.

Ik dwaal af, mijn voorland. Waarom ik mijzelf herkende in de treurige vrouw. Op de middelbare school gaf zij mij les. Godsdienst. Ze was destijds een jonge, hippe en leuke juf. De jongens waren een beetje verliefd op haar, en ze kon redelijk goed orde houden. De lessen die ze gaf waren interessant, en zette mij aan het denken. Ik was zonder geloof opgegroeid, en vond het interessant om meer te leren van iemand die haar best deed om het leuk te brengen. Zo gingen we ooit mediteren tijdens de godsdienstles. Tegenwoordig ben ik zelf die jonge, hippe, en leuke juf op een middelbare school. Op het moment dat ik haar zag in de kroeg, wilde ik haar geen gedag zeggen, wat vreemd was, ik vond haar altijd leuk. Ik zag haar zitten, op een barkruk om haar vriendje heen hangend, zoenend, fluisterend. Ik kreeg een gevoel van walging.

Het hele tafereel zag er alles behalve prettig uit. Een zweem van wanhoop straalde van haar af. Ik kon maar een ding denken “rammelende eierstokken”. Ik begrijp het niet, misschien omdat ik zelf totaal geen voortplantingsdrang heb. Ik bedoel, ik hou van seks, maar vind een zwangerschap nog altijd de ergste soa (d.w.z. in mijn geval, natuurlijk prachtig als je er bewust voor kiest).

Het was op die doordeweekse avond, in de kroeg, dat ik een besluit nam. Ik wil nooit zo wanhopig op zoek gaan naar een significant other, naar een zaaddonor. Of ik kinderen wil of niet, ik denk het niet, laat ik van de toekomst afhangen. Ik ben geen fan van kleine kinderen, en zal dat ook niet snel worden. Liever geen kinderen dan die wanhopige vrouw worden.

"De gorilla-man"

Ik werd wakker met een houten hoofd. Een klassieker. Ik werd wakker met een houten hoofd, in een vreemd bed. Ik keek vanuit het vreemde bed uit op een bekende straat. Mooi, ik was in ieder geval in mijn stad. Onder de dekens trof ik een hand aan, een hand op mijn borst. Wie zou er aan de hand vastzitten… Ik draaide mij om en keek recht in het gezicht van een onbekende en onaantrekkelijke man. Ai.

Denk na Denise, denk na. Wie is dit?! Waar was ik voordat ik hier was? Langzaam werd het duidelijk. Ik was ergens aan het dansen met een vriendin. Ik herinner mij nog de laatste momenten die wij samen hadden. We stonden aan de bar, waar net de laatste ronde werd omgeroepen, te kletsen met twee mannen. De man waar ik een uitgebreid gesprek mee had over gorilla’s, zag er goed uit, en was aardig. We hadden een leuk gesprek, en in mijn enthousiasme bood ik hem geloof ik een baan aan. Hij vroeg mijn telefoonnummer, dat gaf ik zonder twijfel.

We werden naar buiten gestuurd, de bar ging dicht. Daar stonden we dan. De vriendin stond te zoenen met de man waar ze vijf minuten eerder nog mee had staan praten, en ik ratelde nog wat over beschermde natuurgebieden en de ernst van het behoud daarvan. Ik keek weer even naar mijn vriendin, die nog steeds aan het zoenen was. Ik herinner mij dat ik het uiterst irritant vond. Ik wilde ook!

En daar ging ik. Ik zei tegen  “De Gorilla-man”: “Ja eh… Ik heb een goed idee, als wij dat (wijzend naar mijn vriendin en zijn vriend) nou ook eens doen, dan kan het nog wel eens leuk worden!” Hij kreeg geen kans om antwoord te geven, ik pakte zijn kraag vast, trok hem naar mij toe en zoende hem. Direct had ik spijt, het duizelde in mijn hoofd. Ik wilde weg daar, lopen. We namen afscheid van mijn vriendin en zijn vriend, en liepen weg.

Het was koud, en ik wilde naar binnen. Ik vroeg hem of hij mij nog mee ging nemen. Na veel gestotter kwam er uit dat dat niet mogelijk was. Hoezo niet?! Hij woonde samen met een meisje. Waarop ik vroeg of zij gewoon een huisgenoot, een ex of zijn vriendin was. Hij antwoordde dat zij zijn ex was. Aha. Een man met bagage. Geen zin in. Wel zin in andere dingen.

Hij vroeg of ik hem mee ging nemen. Nee, dat behoorde niet tot de opties. Ik had echt geen zin in een man met bagage in mijn favoriete plek, mijn bed. Althans niet in mijn eigen bed, daar was hij gewoon niet leuk genoeg voor. Hij deed daar moeilijk over. Ik niet.

Ik stelde voor om naar een hotel te gaan. Dat had ik nog nooit gedaan, en het leek mij wel een goed avontuur. Zo geschiedde. “De Gorilla-man” en ik in een goedkope hotelkamer. Het duizelde niet meer in mijn hoofd, het ging goed met mij! De man was goed en deed alles wat ik van hem vroeg. Fijn vind ik dat. Komt niet vaak voor. Deze man verdween vaak en lang met zijn hoofd tussen mijn benen, dat deed hij heel goed en vakkundig.

Terug naar de goedkope hotelkamer, de morning after. Terwijl de herinnering aan de avond daarvoor een helder feit was geworden, kon ik niet anders dan nadenken. Hij was al wakker en verdween wederom met zijn hoofd tussen mijn benen. Prima. Ik vroeg mij ondertussen af waarom ik het zo erg vond dat de man in kwestie, niet de aantrekkelijke man was die ik de avond daarvoor had ontmoet. Met mijn dronken hoofd had ik een soort “Colin Firth” van de man gemaakt, die hij allerminst was. Was dat erg?

Ooit heb ik mezelf voorgenomen om alleen maar onenightstands te hebben met mannen die ik woest aantrekkelijk vind. Een pact. Wanneer iemand niet perse moedersmooiste is, maar rete charmant, dan is dat interessant. Wanneer een man in mijn ogen interessant is, kan ik er meer mee dan alleen maar seks. Mannen die ik in eerste instantie heel mooi vind, kunnen in gedrag ontzettend onaantrekkelijk zijn. Belangrijker is of iemand een goed mens is. Helaas kun je dat niet direct zien.

Dus, was het erg om met iemand in bed te liggen die de avond daarvoor nog woest aantrekkelijk leek te zijn, maar de volgende ochtend allerminst aantrekkelijk was? Nee. Het was een leuk avontuur, en de seks was goed. Een leuk avontuur is veel waard, en liever met een aardige man, dan met een knap en arrogant exemplaar.

"De gekwetste exen-blik"

Au, au, au en ha, ha, ha… Het welbekende zwarte gat van de vorige nacht, een blur in mijn hoofd, een kater. Het was allemaal begonnen op het werk, met de kerstborrel in het verschiet. Ik werd vrolijk bij de gedachte aan drank en dronkenschap. Ik at, dronk, en worstelde een weg door de sneeuw, op weg naar de kerstborrel. Op de kerstborrel at en dronk ik nog meer, en was niet te stoppen. Ik had er zin in!

Helaas stoppen kerstborrels altijd te vroeg, en samen met een bevriende collega, besloten wij dat we nog niet klaar waren. De fietstocht was een groot avontuur met overal sneeuw. Dankzij de grote hoeveelheid drank in ons lijf, verliep de fietstocht moeizaam. Moeizaam en grappig. Een aantal valpartijen en een plaspauze (ik tussen de auto’s, hij midden op straat) verder, kwamen we bij een stil café aan. Er zat een man aan de bar, er stond een man achter de bar, meer niet. De barman stak een emotionele monoloog af, over de brand die door de straat en de appartementen van zijn buren had gewoed, terwijl wij lallend over ons werk roddelden. Het was saai, we moesten daar weg. Slechte afsluiter. We rekenden af en liepen naar het volgende café. Een café met een band die oude rockklassiekers speelde. Op dat moment prima.

Ik deed 1 stap het café binnen, na een half jaar elkaar niet gezien te hebben, stond hij daar. De mooie man waar ik zo gek op ben geweest. De mooie man waar ik de beste seks van 2010 mee had. De mooie man die mij mijn tupperware teruggaf… Deed het pijn? Niet echt. Ik schrok. Ik vroeg hem hoe het met hem ging, en voegde direct toe dat ik shitfaced was. Mijn redding, dan zou het niet uitmaken wat ik zou zeggen. De perfecte dekking. Hij gaf antwoord en zei dat het goed ging, de rest behoort tot de blur in mijn hoofd. Wat ik nog wel weet, is dat hij achter een meisje aan moest lopen. Waarop ik direct vroeg of het “zijn meisje” was. Hij antwoordde direct en resoluut dat zij dat niet was, en weg was hij. Bah.

Het deed geen pijn. Het deed geen pijn om hem te zien, ik had er minder moeite mee dan ik had gedacht. Wat wel een beetje pijnlijk was, was het feit dat duidelijk werd dat het mij veel meer had gedaan dan dat het hem deed. Het heeft veel pijn gedaan toen het over was tussen ons. Ik was verschrikkelijk verdrietig. Nu heb ik het er niet meer moeilijk mee.

Ik bespeurde bij hem niet de bekende “gekwetste exen-blik”. Een vreselijk onaantrekkelijk gezicht is dat. De man waar je ooit verliefd op was, de mannen-man die jij als vrouw in hem zag, die dat allemaal niet blijkt te zijn. De ooit zo aantrekkelijke man heeft een blik alsof hij tegen zijn tranen vecht. Ik vind niets onaantrekkelijker dan een huilende man. Afschuwelijk vind ik dat. Ik hou er niet van. Mannen moeten vooral man zijn, geen slappe hap. “De gekwetste exen-blik” is een uitdrukking van spijt, verdriet en pijn tezamen. De man die mij mijn tupperware teruggaf had hem niet.

Ondanks mijn dronkenschap, had ik een klein en kort helder moment. Deze ex had dan wel geen “gekwetste exen-blik”,  de norm is dat een van de betrokken partijen wel “De gekwetste exen-blik” heeft, en als hij hem niet had, dan had ik hem! Au. Daar was het, de klap, een kleine klap weliswaar, maar toch.

Ik wilde niet “De gekwetste exen-blik” hebben. Ik wilde eruit zien alsof ik jarig was. Een goede herinnering die je plotseling overspoeld, op een moment dat je op je best bent. Zo wilde ik overkomen. Dankzij de blur in mijn hoofd, heb ik geen idee of het gevoel dat ik wilde hebben, in mijn gedrag tot uiting kwam. Waarschijnlijk niet.

Waarom vind ik het zo erg om zwak over te komen? Je bent toch pas echt sterk als je niet bang bent om je zwaktes te tonen? Stom cliché. Ik wil gewoon niet de “gebeten hond” zijn, de zielenpoot waar men medelijden mee heeft. Want ik ben niet zielig.

“De gekwetste exen-blik” komt niet alleen voor bij mannen die gedumpt zijn. Hoewel zij wel het beste de “De gekwetste exen-blik” vertolken, komt het ook voor bij mannen die mij gedumpt hebben. Sinds een aantal maanden kom ik constant “De jurist” tegen op feestjes. “De jurist” is een ex die mij op ordinaire wijze vlak voor kerst 2009 heeft gedumpt. Hij ging er diezelfde avond (de avond van het dumpen)voor mijn neus met een seksloos meisje vandoor. Dat getuigd van weinig klasse. “De jurist” blijft op ieder feestje waar wij samen zijn om mij heen hangen. Hij houdt mij gedurende het hele feest in de gaten. Heel irritant. Mijn vrienden vinden het dan nodig om hem te pesten. Heel grappig, maar grof. Het kan eigenlijk niet. Wanneer ik hem dan heel even gedag zeg, heeft hij het “De gekwetste exen-blik”… Zo ontzettend vervelend. Het is daarom dat mijn vrienden hem lastig vallen. Volkomen terecht, als er iemand gekwetst zou mogen kijken in dit geval, dan ben ik het wel.

Een andere ex heeft hem ook altijd. Vooral wanneer we elkaar zien, en hij seks met mij wilt. Deze man gebruikt “De gekwetste exen-blik” als machtsmiddel om mij te verleiden. Tevergeefs. Dit is nog nooit iemand gelukt, en hem al helemaal niet. Zijn grote puppy ogen die mij gekwetst en waterig aankijken, ik krijg er spontaan een droge kanarie van.

“De gekwetste exen-blik” komt ook voor wanneer je nog in een relatie zit. Sommige mannen gebruiken “De gekwetste exen-blik” om iets te lijmen. Wanneer ze iets verkeerd hebben gedaan gebruiken ze hem. Als een soort joker wordt hij ingezet. Het werkt niet! Het enige resultaat dat er bij mij wordt geboekt, is een streep eronder, basta. Ik ken geen medelijden wanneer ik “De gekwetste exen-blik” aantref.

Niets is zo seksloos als “De gekwetste exen-blik”. Ik word zo misselijk van. Ik weet dat ik hem nog geregeld tegen ga komen, de typische uitdrukking van zieligheid. Het is ook wel fijn, op die manier zal ik niet snel met een ex in bed belanden. Nog een bijkomend voordeel, ik zal niet snel meer te lang in een relatie blijven hangen. Zolang ik zelf maar nooit meer het gevoel heb dat ik “De gekwetste exen-blik” laat zien, ben ik een vrolijke mevrouw!

Vroeger versus Nu

Ik heb mij vaak afgevraagd waarom ik ben wie ik ben. Waarom ik doe wat ik doe. Ik kom uit een normaal gezin. We hebben nooit veel geld gehad, maar gingen elk jaar twee weken op vakantie. Ik had huisdieren, een zus en een eigen kamer met paardenbehang. Mijn vader werkte fulltime, mijn moeder was thuis. Ik groeide op in een dorp, niet ver van Amsterdam. Ik ging naar een kleine openbare basisschool waar mijn zus op zat en ik was alles behalve populair.

Ik herinner mij dat ik altijd wel verliefd was. Ik had soms een paar vriendjes tegelijk, heel typisch, en een daarvan heeft ooit mijn leven gered. Het gebeurde op een zonnige middag in de zomer. Wij woonden in een rijtjeshuis, en in hetzelfde blok woonde mijn vriendje. Mijn vriendje en ik waren onafscheidelijk. De hele zomer speelden we samen buiten bij elkaar in de tuin. Mijn vriendje had een vijver met grote goudvissen in de tuin. Ik vond het prachtig. Ik keek graag naar de goudvissen en wilde met mijn kleine worstenvingertjes de vissen aaien. Dat was verboden. Op een onbewaakt ogenblik, zijn moeder was even boven met de was bezig, stak ik mijn worstige vingertjes uit naar de goudvissen. Het hekje van gaas, dat voor de vijver was gezet om ongelukken te voorkomen, boog mee met het gewicht van mijn dikke kinderlijfje. Het volgende moment lag ik in de vijver. Ik kwam er niet uit en was met mijn hoofd onder water. Terwijl de moeder van mijn vriendje mij vanuit het raam op de eerste verdieping zag vallen, en zich naar beneden haastte, viel zij van de trap. Mijn vriendje trok mij ondertussen aan mijn lange blonde haren uit de vijver. Gered.

Eenmaal een jaar of drie op de basisschool, was het over met het succes in de liefde. Ik had geen vriendjes meer en viel kennelijk op onbereikbare stoute jongetjes. De jongetjes waar ik verliefd op werd, waren altijd de jongetjes die stoer en populair waren. Geen reddingsacties meer. Ooit heb ik eens een Valentijnskaart in iemands laatje gestopt. Ik had de kaart van mijn zakgeld gekocht, het was een dure kaart, met knuffelende beertjes. Met grote zorg schreef ik de volgende tekst in de kaart: “Lieve ******, Wil je verkering met mij? Ik ben al heel lang verliefd op je…” Kort, maar duidelijk, dacht ik. Ik was niet zo een heel slim kind, en bedacht niet dat mijn naam er niet onder stond. Ik dacht dat je Valentijnskaarten anoniem moest versturen. Ik weet nog goed dat ik aan mijn zus vertelde dat ik de kaart in ****** zijn laatje had gestopt. Mijn zus vertelde mij spottend dat hij niet zou weten van wie het kaartje was, en dus nooit verkering met mij zou nemen. Daar kwam ****** heel snel achter en vertelde aan iedereen dat hij de betreffende Valentijnskaart van mij had gekregen, en dat hij mij stom vond. Gelukkig ging ik een jaar later naar de mavo, en ****** en ik kwamen elkaar niet meer tegen.

Op de mavo had ik een fan. De grootste nerd van de school was hopeloos verliefd op mij. Dat stoorde mij mateloos. Ik pestte hem zodat hij mij niet meer leuk zou vinden. Heel gemeen. Vier jaar lang, was hij verliefd op mij, zelfs na die vier jaar kwam ik hem nog wel eens tegen, hij had altijd weer die verliefde en gekwetste blik in zijn ogen. Op de mavo werd nooit iemand, behalve hij dan, verliefd op mij. Ik zou hem best nog eens tegen willen komen om mijn excuses aan te bieden.

Ik kan het niet helpen om een onzinnige vergelijking te maken. Tegenwoordig wordt ook niemand verliefd op mij. Ik ben natuurlijk zo op het eerste gezicht een vreselijk makkelijk meisje. Ik doe niet moeilijk over seks, zie het als een vanzelfsprekende afsluiting van een leuke date. Daarnaast ben ik grappig en best een aardige gesprekspartner. Ik denk dat ik wel een leuk iemand ben om mee om te gaan. Daarnaast claim ik niet en wil ik veroverd worden.

Dat veroverd willen worden is een zwak punt. Ik ben niet duidelijk over mijn gevoelens. Ik denk dat mannen snel denken dat ik gewoon op zoek ben naar een vriendschap. Hier gaat het mis. Ik heb vrienden en ben echt niet op zoek naar nieuwe vrienden. Nieuwe mensen ontmoeten vind ik prima, maar “Friends with benefits” , daar zit ik echt niet op te wachten. Ik word namelijk verliefd. Snel en ongecontroleerd. Mijn gevoel slaat op hol. Gelukkig is dit zo vaak gebeurd, dat de verliefdheid ook net zo snel weer over gaat, als dat hij komt.

Mijn zus had altijd wat meer succes met jongens. Meestal werden ze eerst verliefd op mijn zus, en wanneer zij ze afwees, probeerden ze het bij mij. Heel stom vond ik dat. Ik wees ze natuurlijk als vanzelfsprekend ook af. Misschien dat mijn zus meer succes had, omdat ze wat neutraler was. Ze zag er best goed uit voor een puber, en droeg hele normale kleding. Heel casual. Ze kon ook prachtig zingen, dat vonden jongens natuurlijk wel interessant. Ik kon niet zingen en had veel pukkels. Daarnaast droeg ik rare kleding, de afdankertjes van mijn zus gecombineerd met mijn eigen vreemde smaak.

Mijn zus is het tegenovergestelde van mij. Zij is getrouwd, heeft een koopwoning in een nieuwbouwwijk en twee kinderen. Mijn zus heeft nog nooit een sigaret, dan wel iets anders gerookt. Mijn zus gaat bijna nooit uit. Ik vraag mij af waarom wij zo verschillend zijn. Tot mijn vijftiende hebben we een zo goed als gelijk leven gehad. Op mijn vijftiende leerde ik andere mensen kennen en werd mijn wereldje heel anders.

Vanaf dat moment ben ik drastisch veranderd, van een redelijk lief meisje in een blowende, boze puber. Het voelde alsof ik eindelijk ging leven. Ik had jarenlang geen vriendjes en was daar ook niet erg mee bezig. Ik ontwikkelde mezelf tot wie ik nu ben. Waarom ik ben wie ik ben? Waarom ik doe wat ik doe? Ik heb een vaag idee. Wat ik in ieder geval zeker weet is dat ik best tevreden ben. Ik zou niet getrouwd willen zijn, twee kinderen willen hebben en in een koopwoning wonen. Ik wil vrij zijn. Ik wil leven. En dat doe ik. 

Penny Lane

Een klassieke zaterdagmiddag kater… Ik zou die avond naar een feest gaan dat al helemaal uitverkocht was, en ik had geen kaartje. Dat maakte mijn gemoedstoestand er niet beter op, en wanhopig probeerde ik alle lijntjes uit te zetten om nog een kaartje te bemachtigen. Lowlands was ook al uitverkocht, en natuurlijk heb ik daar nu ook geen kaartje voor. Verdomme! Ik plaatste een oproep op facebook. Terwijl ik dat deed, begon mijn ex met mij te chatten. Hij vertelde dat hij die woensdag naar een optreden van een band ging, waar ik vroeger veel naar luisterde. En… er waren nog kaarten!! Direct bestelde ik kaartjes, en dat was dat.

Mijn favoriete katerfilm is absoluut “Almost Famous”. Het verhaal gaat over een jonge jongen die een verhaal voor “Rolling Stone Magazine” schrijft over een up-and-coming rockband. De jongen gaat mee op tour en komt terecht in een wereld van groupies, drugs en rock&roll. De belangrijkste groupie in het verhaal is “Penny Lane”. Ik heb een soort fascinatie voor groupies en rocksterren.

In mijn kindertijd, ik moet ongeveer acht jaar oud zijn geweest, werd ik verliefd op een jongen op een poster. Robbie Williams. Mijn zus had een abonnement op een tienertijdschrift, en ik zag een artikel met poster over “Take That”. Ik was opslag verliefd! Mijn zus merkte op dat ze ook muziek maakte, ik had geen idee. Een aantal weken later had ik een cd van “Take That” op een bandje van een klasgenootje opgenomen. Prachtig vond ik het. De “Take That-manie” ging heel ver. Ik kocht posters, hing mijn kamer vol, kuste mijn posters, praatte tegen mijn posters en zong ieder liedje fonetisch mee. Ik schreef hele epistels naar het kinderprogramma “geef nooit op…”. Ik schreef over “Take That-wensen”, ik wilde de twee dingen waar ik het meest van hield om te doen combineren. Ik wilde paardrijden met “Take That”. Nooit heb ik een antwoord op mijn brieven gehad, en nooit heb ik ze ontmoet. De “take That-manie” ging niet over toen ze uit elkaar waren, ik was ontroostbaar en zou ze voor altijd trouw blijven. Dat was niet waar. Ik was ze niet lang daarna niet meer trouw. Ik ging naar de middelbare school, en “Take That” was snel vergeten.

Niet lang na die “Take That-periode” kwam er een nieuwe fase, “Hanson”. Ook hier was het weer liefde op het eerste gezicht… Ik keek de hele dag MTV en TMF om maar een glimp op te vangen van mijn helden. In die tijd was internet nog niet zo vanzelfsprekend, dus dagen aan de tv geplakt zitten om je lief te zien, was heel normaal. Ik had niet veel zakgeld, en mocht nog niet werken, ik was net te jong. Dus de cd kon ik niet betalen. Ik vergeet nooit dat we op vakantie gingen en mijn zus als verassing de cd van “Hanson” voor mij had gekocht. Ik was intens gelukkig. Na twee dagen kon ik ieder nummer meezingen. Ik kocht posters, hing mijn kamer vol, kuste mijn posters, praatte tegen mijn posters, hield een plakboek bij met daarin alle interviews  en zong  de hele dag “Hanson” liedjes. Ik vertelde iedereen hoe fantastisch “Hanson” was, ik leek wel een jehova getuige die het woord van god predikte. Ik droeg zelfs dezelfde kleding als mijn helden. Ik wilde ze zo graag een keer ontmoeten. En dat gebeurde. Nou ja, ontmoeten is een groot woord. Taylor, de middelste, stond voor mijn neus, en zei: “Hi”, en ik, ik zei niets. Ik klapte dicht. En dat was dat. Niet lang daarna kreeg ik mijn eerste vriendje. Niet lang daarna schaamde ik mij een beetje voor mijn “Hanson-manie”. En daar stopte het.

Tegenwoordig ben ik geen fan meer, tegenwoordig klap ik niet meer dicht als er een “beroemdheid” voor mijn neus staat. Terug naar het optreden van de band waar ik naartoe zou gaan. Ik had al een paar glazen wijn op, en zin! Zin in het optreden, zin in bier, zin in dansen. Het voorprogramma was afschuwelijk, een soort mislukte “Glamrock band” zonder “Glam”. Des te beter, dan zou het optreden niet tegenvallen. En dat deed het niet. Ze kwamen het podium op, en daar gebeurde het, daar stond hij. De gitarist. Oei, honing in mijn broekje! Het gevoel van “Fan-zijn” zette op, net als vroeger… En hij had een baard! Ik heb een vreselijk zwak voor mannen met baarden, wat vind ik ze heet. Ik schreeuwde in mijn vriendin haar oor: “HIJ IS VOOR MIJ!!!!”. Zo onrealistisch. Wanhopig probeerde ik tijdens de eerste twee nummers zijn aandacht te trekken. Het begon sneu te worden, dus besloot ik ermee op te houden en verder te dansen. De grote hit van de band werd gespeeld, en een vriend gaf mij een voetje, ik zat op de rand van het podium! Mijn vrienden schreeuwde dat ik moest gaan staan, ik durfde niet goed, vond het een beetje ver gaan, tot ik mij omdraaide en naar de zanger keek. Hij reikte zijn hand. Ik wist niet hoe snel ik op moest springen, de zanger wist niet hoe snel hij mij van het podium moest krijgen. Hij tilde mij op en ik kwam backstage terecht, waar ik direct weer de zaal in werd gestuurd. Daar ging mijn kans. Althans, dat dacht ik. Na het optreden dansten we nog wat, en na een tijdje vertrokken we richting garderobe. Daar stond hij. De gitarist, midden in de zaal. Mijn vriendin duwde mij tegen hem aan, ik ontweek hem net en liep cool door. Verdomme, daar ging mijn kans! Aangespoord door mijn vrienden liep ik terug en vroeg hem of hij mee ging wat drinken. Hij zei JA!

Aangekomen bij een van de leukste cafés daar in de buurt, dronken we bier, maakten grapjes en praatten over van alles. God, ik was dronken. Het café ging dicht en er waren nog geen vorderingen, behalve dan dat we nog niet van plan waren om te stoppen met drinken. We zijn naar de bar van zijn hotel gegaan en dronken nog meer bier. Scheelkijkend van het bier, vond ik een flesje poppers in mijn tas. We namen poppers. Ik had hem goed zitten en besloot te stoppen met drinken.

Helaas ging ook de bar van het hotel sluiten. Nu moest er iets gebeuren! Ik vroeg hem wat hij ging doen, stamelend zei hij dat hij geen idee had. Fuck, het kwam op mij aan. Ik vroeg hem of hij mij nog ging uitnodigen. Spannend. Hij zei volmondig ja. Halleluja! Eindelijk! Hij regelde een kamer, en we gingen naar boven.

Daar stonden we dan, in een hotelkamer. Onhandig en ongemakkelijk. Hij liet zichzelf op het bed vallen. Fuck, het kwam weer op mij aan. Ik ging bovenop hem zitten en we zoenden. We zoenden, raakten elkaar aan, kleedde elkaar uit, kusten lichaamsdelen, en de rest vertel ik niet. Het was passioneel en goed. Ik was fan!

De volgende ochtend was een herhaling van de stomende nacht en nog even lagen we tegen elkaar aan. Het was fijn. Tijd om op te staan, hij zou direct verder gaan met de tour, ik moest werken. We namen afscheid. Alleen achter gebleven in de warme hotelkamer probeerde ik op te staan, het zweet brak me aan alle kanten uit. Een vreselijke kater was meester over mijn lichaam. Misselijk probeerde ik mij aan te kleden. Het ging niet. Ik bleef even liggen. De deur van de kamer ging open, daar was hij weer! Hij vroeg of hij een foto van mij mocht maken, en vroeg mijn e-mailadres. Hij kwam nog even bij mij liggen. Fijn. Hij vertrok, en ik nam een douche.

Alles ging moeizaam, mijn lichaam deed pijn, en werkte niet mee. Opvallend op tijd kwam ik aan op mijn werk. Verder met de dagelijkse bezigheden, het ging maar net. Op dat moment wilde ik niets liever dan met mijn kater in bed liggen en mijn favoriete katerfilm kijken. Mijn favoriete katerfilm, met mijn favoriete groupie. Ik voelde mij heel even “Penny Lane”...

De vierde ronde

Vier keer afgewezen worden in een jaar tijd, wat doet dat met een meisje? Het verhard. Ik merk dat ik steeds harder word in mijn omgang met mannen. Resoluut en rigoureus. Ik wil niet verdrietig zijn.

Verdrietig ben ik toch, daar doe je niks aan. Wanneer ik zo verdrietig ben, en zwelg in zelfmedelijden, kom ik in een vreemde “schijt-aan-alles-staat”. Ik steek de weg over zonder te kijken, ik rijd door rood licht en ik scheld andere fietsers uit wanneer ze niet “normaal” doen in het verkeer. Dat “niet normaal” doen komt neer op langzaam fietsen, en niet voor mij aan de kant gaan. In deze staat van zijn, voel ik mij het meest prettig. Het is een beetje een gevoel van alles doen wat ik wil, want ik ben zielig. Een puberaal gevoel.

Hoe is het allemaal zover gekomen? Ik was verliefd. De man was mooi, intelligent, charmant, met een voorkeur voor goede muziek en nog veel meer waar ik verliefd op word. Ik had een blind-date met hem, en die pakte goed uit. De blind-date op zich was fantastisch! Ik herinner mij dat ik dronken was, en hij ook, dat hij mij midden op straat optilde en zoende, dat we “Titanic” speelden op de pont, dat we de tango dansten midden op straat, dat we een soort van seks hadden op een bankje in de stad waar veel mensen langs liepen, en dat de barman jaloers werd van ons gezoen.

Die eerste date was eigenlijk  het hoogtepunt dat ik met hem beleefde, althans, in mijn beleving, terugkijkend op het geheel. Ik heb het gevoel van die eerste date vastgehouden en geromantiseerd. Want was het echt zo leuk? Of wilde ik het te graag?

De date was leuk en ik wilde te graag. Ik verwijt mezelf niets, het is nou eenmaal zo gelopen. Ik wilde weer verliefd worden, en dat werd ik. Wanneer ik verliefd word, ben ik onzeker, wanneer ik onzeker ben, doe ik een beetje raar. Ik denk duizend dingen tegelijk, word nerveus, en vertel de stomste verhalen. Op de tweede date, hoewel het heel gezellig was, was ik al min of meer raar aan het doen. Ik vertelde verhalen zonder “clue”, en kwam soms vaak maar moeilijk uit mijn woorden. Ook het afscheid was vreemd, hij nam afscheid en nam mij niet mee naar huis. Hoewel dat niet raar hoeft te zijn, het zou ook respectvol kunnen zijn, was ik in de war. Ook omdat ik nooit niet mee naar huis genomen word.

De reden dat ik hem gezegd heb dat ik niet meer met hem af wilde spreken was een gebrek aan verliefde gevoelens van zijn kant. Ik wilde niet mijn hart breken, en haat scheve verwachtingen, dus heb ik gezegd dat ik niet meer met hem af wilde spreken. Ergens had ik wel verwacht dat hij niet verliefd op mij was. Doordat ik al verwachtte dat het klaar was, was ik al een beetje in de “schijt-aan-alles-staat”. Ik had toch al niet gekregen wat ik wilde, en was heel eerlijk.

Hij had mij opgebeld om te zeggen dat hij mijn blog gelezen had. Hij was erg positief en enthousiast, wat ik ergens niet verwachtte, in al mijn nieuw verworven onzekerheid. Het gesprek begon met positieve woorden en een nerveuze ondertoon van zijn kant. Ik was blij met zijn positieve woorden, maar had direct door dat het een negatieve lading had. Hij had mijn blog gelezen en voelde zich aangesproken, hij was de “niet-smsende-man”. Hij dacht dat het tijd was voor een gesprek over duidelijkheid, en dat het nou net over de telefoon moest gebeuren, dat kwam nou eenmaal zo uit. Hij vind mij leuk, maar heeft geen verliefde gevoelens voor mij. Waarop ik besloot hem niet meer te zien. Resoluut en rigoureus.

De vierde keer, in een tijdsbestek van een jaar, afgewezen worden, teleurgesteld zijn in de liefde. Wat doet dat met een meisje? Het verhard. Het is steeds minder pijnlijk. Ergens vind ik dat jammer, dat de intense emoties die ik ooit had ten opzichte van de liefde, langzaamaan zijn afgevlakt door de littekens van eerdere mislukte pogingen uit het verleden.

Dumpseks

Dertien jaar oud en voor het eerst  verliefd. Kon het leven mooier zijn? Gevoelens die ik nog nooit had ervaren, uren lang zoenen, voelen, aanraken. Al die nieuwe ervaringen. Ik herinner mij niets van onzekere gevoelens uit die periode. Ik was groen als gras, en had geen idee van jaloezie en onzekerheid. Ik was verliefd op hem, hij zoende met mij, dus hij was in mijn beleving ook knetter verliefd op mij.

Mijn eerste keer

Er was een klein  nadeel, hij was te oud. Hij was negentien, ik was dertien. Mijn ouders waren er niet blij mee. Eigenlijk was niemand er blij mee, behalve ik. Na drie maanden uren lang zoenen, voelen, aanraken en licht seksuele handelingen, was het zover. Hij wilde met mij naar bed… Ik had daar nooit over nagedacht, dat het ooit zou gebeuren. Ik was daar niet mee bezig, en omdat ik zo jong was, praatte ik nooit met mijn vriendinnen over dit soort dingen, dus niemand kon mij hierin steunen. Hij zou het uitmaken als ik het niet deed, dus ik deed het. Eerste paasdag 1998. Ik vond er geen reet aan.

Drie maanden later was er een groot feest. Ik was er, hij was er, mijn zus was er. Ik dronk een aantal glazen “Pisang Ambon”, want dat dronken pubers destijds, en had het erg naar mijn zin. Mijn vriendje nam mij mee naar mijn huis, en daar hadden we seks. Hij wilde dat ik hem pijpte, ik niet. Ik heb het niet gedaan, en teleurgesteld ging hij naar zijn huis. De volgende dag maakte hij het uit.

Mijn tweede keer

Vijftien jaar oud en voor het eerst echt verliefd. Het leven kon niet perfecter zijn dan dit, want ook hij vond mij leuk! Ik zag hem voor het eerst toen ik in het tweede jaar van de mavo zat. Hij zat destijds in de eerste. Een jaar lang keek ik tijdens de pauze kwijlend naar hem. Hij niet naar mij. Twee jaar later zat een klasgenootje van mij bij hem in de band. Zij zong, hij speelde gitaar. Ze nodigde mij uit op een repetitie van de band. Ik was vijftien jaar oud en een alto. De hele avond zat ik naast hem, ik durfde niets te doen. Tot het einde van de avond, mijn vader kwam mij om 00.30 ophalen. Ik gaf iedereen drie zoenen, ter afscheid, en kwam bij hem. Ik duwde mijn tong naar binnen, hij duwde mij weg, er zat nog een plectrum in zijn mond, en hij zoende mij terug. Ik was verliefd, verkocht en wilde met hem trouwen. Zes maanden lang zat ik op een wolk van verliefdheid, het kon niet stuk. Totdat ik naar een andere school ging. Ik leerde nieuwe mensen kennen, die nog steeds mijn beste vriendinnen zijn, en experimenteerde met drugs. Hij was anti drugs, er kwam schizofrenie voor in zijn familie, en ik vond hem saai. Ik werd al snel jarig, en zestien. De lieverd gaf mij een cadeau, een cd en een ring, voor een vijftienjarige een duur cadeau, en ik kon alleen maar denken dat ik van hem af wilde. En zo geschiedde, de avond van mijn verjaardagsfeest, bleef hij bij mij slapen. Ik had besloten dat ik het uit wilde maken, en uit medelijden, had ik nog een laatste keer seks met hem. Het was niet wat ik verwacht had, ik had natuurlijk al de hele avond lullig tegen hem gedaan, en de seks was uiteindelijk dramatisch slecht. Het was zo slecht, omdat ik het niet kon, seks hebben met iemand waar ik niet verliefd op was. Zo rampzalig, dat ik op een matrasje naast mijn eenpersoonsbedje ben gaan slapen. De volgende ochtend ging hij weg, en over de telefoon maakte ik het uit.

Mijn derde keer

Jaren later was ik niet meer verliefd, althans dat was ik wel aan het begin, maar jaren later, toen het uitging, niet meer. Mijn grote liefde, “De ex”, het was al over tussen ons toen de dumpseks plaats vond. We deden het nog wel eens met elkaar (voor de trouwe lezers van mijn blog, die weten wie ik bedoel, anders verwijs ik bij deze naar de blog “De ex”), niet zo vaak meer, maar het kwam nog wel eens voor, bij gebrek aan beter. In de laatste periode dat ik nog seks met hem had, was het nooit de bedoeling dat het gebeurde, hij begon en ik gaf toe. Tijdens die laatste periode, ik vond het fijn om af en toe bij hem te zijn en bij hem te slapen, ontwikkelde ik een afkeer van seks met hem. Heel vreemd hoe zoiets ontstaat. Ik had een fysieke behoefte aan seks, en hij was altijd voor handen. Hoe meer ik los kwam van hem en onze relatie (die al over was), des te meer moeite ik kreeg om seks met hem te hebben. Tijdens de seks die wij af en toe nog hadden, wilde ik hem niet zoenen, vond ik te intiem. Hij wilde mij altijd zoenen. Ik draaide dan mijn hoofd weg, of liet hem mij alleen maar plezieren, zodat ik verder niets meer hoefde te doen. Begrijp me niet verkeert, de man was fantastisch in bed. Tijdens die laatste keer kan ik mij herinneren dat ik letterlijk dacht: “Dit doe ik nooit meer…” En zo geschiedde. Ik heb nooit meer met hem in bed gelegen, en heb daar nooit spijt van gehad.

Dumpseks is iets geks, je weet al dat je van iemand af wilt, maar wilt toch nog die laatste keer seks. Mijn dumpseks acties gaan ver terug in het verleden. Later heb ik nooit meer gedumpt, en heb dus nooit meer bewuste dumpseks gehad. Had ik dat wel gehad, dan had ik de betreffende mannen een laatste onvergetelijke keer bezorgd, maar helaas was ik de gedumpte.

Ooit is mij dumpseks geweigerd. Dat vond ik wel zo irritant! Het was net uit, en de man wilde niet met mij naar bed, het zou niet eerlijk zijn naar mij toe. Achteraf gezien is dat heel goed geweest, ik had hem door middel van seks om willen kopen, dat zou uiteindelijk niet lukken, en mijn ego zou gekrenkt zijn. Waarom zou dumpseks zo belangrijk zijn voor mensen? Is het closure? Of is het een manier om iemand letterlijk te laten voelen dat je, in ieder geval, goed bent in bed?

Ik denk dat het om een combinatie van factoren gaat. Terugkijkend op mijn geschiedenis van dumpseks, tenminste de dumpseks waar ik mij bewust van was, ging het om afscheid. Hoewel de eerste keer misschien wel ging om “nog snel even neuken” in plaats van een afscheid. Voor mij gaat dumpseks om een compleet afscheid, met een bittere nasmaak. Hoe kun je anders seks hebben met iemand waar je eigenlijk al genoeg van hebt? Dumpseks is niet meer mijn ding, en misschien wel nooit echt geweest. Ik heb er nooit veel plezier aan beleefd, en misschien de ontvangende partijen ook wel niet. Ik doe het niet meer, en reserveer mijzelf voor diegenen waar ik wel zin in heb. Jah!

Vrouwen en Vertrouwen

Ik ben een jaloers type. Ik heb wel eens een relatie verbroken vanwege mijn jaloerse aard. De man in kwestie ging op vakantie met zijn ex, een maand naar Thailand. De ex wist niets van mijn bestaan af en de man wilde haar ook niet over mij vertellen. Ik kon het niet hebben, vertrouwde de man niet en verbrak de relatie. Was dit het gevolg van een jaloerse bui? Of misschien wel het gevolg van meerdere relaties met onbetrouwbare mannen? Geen idee, beide zijn mogelijk en beide zijn waarschijnlijk de oorzaak van mijn jaloezie.

Ik schaam mij voor mijn jaloerse buien. Het toppunt van jaloers gedrag, is de man in kwestie controleren. Het cliché voorbeeld van de serie “Sex and the City” gaat voor veel vrouwen op. In alle kastjes en laatjes snuffelen, op zoek naar iets dat je liever niet wilt weten. Op zoek naar iets dat niet perfect is. Ook ik heb het gedaan, meerdere keren. Meerdere keren heb ik iets aangetroffen dat ik liever niet had geweten. Het is ook daarom, dat ik het niet meer doe.

Trouwboekje

Ik heb een tijdje gedate met een, toen nog, leuke jongen. Hij werkte in dezelfde sector als ik, we hadden een aantal leuke dates. Er was chemie tussen ons. Ik sliep wel eens bij hem, hij nooit bij mij. Op een van die ochtenden, hij was een ontbijtje aan het halen, op een zwak moment, trok ik schuldbewust zijn nachtkastje open. Dit was het moment om hem beter te leren kennen…  Ik rommelde tussen zijn spullen en vond een fotoboekje. Vakantiefoto’s van hem, en een mooi meisje. Dat moest zijn ex zijn, en minstens een jaar geleden. Ik schoof nog wat losse bonnetjes opzij, en daar lag het, het trouwboekje. Nog volledig in de ontkenning, controleerde ik de namen en data, alles klopte. De “ontzettend leuke jongen” was getrouwd. Toen hij terug kwam met ontbijt, was ik met de noorderzon vertrokken.

Dagboekfragment

Na een periode van drie maanden lange nachten samen, pantosti’s als ontbijt en vele films die ik samen met de man tot diep in de nacht had liggen kijken, was ik benieuwd. Zat er toekomst in? Ik had weer bij hem geslapen en werd die ochtend ziek wakker. De man ging naar zijn werk en liet mij in zijn bed liggen. Ik voelde mij na een aantal uur slaap iets beter en besloot langzaam op te staan. Mijn sieraden lagen op zijn bureau, naast een kladblok. Ik kon mij niet bedwingen, en sloeg het open. Een dagboekfragment. De essentie van het hele dagboekverhaal kwam neer op dat de man, als hij er praktisch gezien toe in staat was, zoveel mogelijk vrouwen vanuit de kroeg mee zijn huis in kreeg. Ik werd spontaan weer misselijk en ben naar de wc gerend en heb een beetje op de wc-bril gespuugd, waarna ik naar huis ben vertrokken.

De jaloerse ex

Wat gebeurt er wanneer twee jaloerse mensen een relatie beginnen? Dan krijg je een explosieve relatie, waarin beide partijen elkaar uiteindelijk niet meer vertrouwen. Voordat ik een relatie had met “De jaloerse ex”, was ik zelf niet eens zo een heel  jaloers type. Dat werd ik pas toen de relatie beëindigd was. Doordat hij mij niet vertrouwde, vertrouwde ik hem nog minder. Hij heeft ooit, het was toen al een tijdje uit, terwijl ik onder de douche stond, mijn smsjes gelezen. Hij las een aantal smsjes tussen mij en een date. Hij was woedend. Een aantal weken later sliep ik weer bij hem, de ruzie was inmiddels over, en we hadden een leuke nacht gehad. Hij was al vroeg naar zijn werk gegaan, en ik was alleen in zijn huis. Ik bekeek zijn geschiedenis in zijn computer. Ik kon zijn e-mail bekijken. Op dit moment kom ik beter uit de verf wanneer ik een smoes verzin, dat ik bijvoorbeeld mijn eigen e-mail wilde checken en per ongeluk in de zijne terecht kwam, maar dat zou de zonde van het rondsnuffelen verbloemen. En zo plat was het, ik controleerde zijn e-mail. Ik controleerde zijn e-mail omdat ik een theorie had bedacht. Wanneer een man mij niet vertrouwd, waar niet bepaald een reden toe was, behalve een date, dan zou hij zelf wel iets te verbergen hebben. En dat had hij.  Ik vond hetgeen ik bang voor was, ik vond wat ik niet had willen vinden. Tientallen e-mails van een meisje. De e-mails dateerde uit de periode waarin wij nog een relatie hadden. De e-mails bevatten dezelfde beloften en liefdesverklaringen, inclusief excuses, die hij destijds naar mij toe deed. Ik ging kapot.

Na deze laatste rondsnuffelactie, heb ik het nog een keer gedaan. Hier kwam ook niets goeds uit voort, dus reden te meer om het echt nooit meer te doen. Ik vond de eerste liefdesbrieven van de man en zijn ex. Heel mooie, romantische brieven, en terwijl ik ze las, wist ik dat het tussen hem en mij nooit zo zou kunnen worden. Het maakte mij verdrietig en een week later was het over tussen ons.

Ik vraag mij af, waarom doen vrouwen dit? Wat willen wij vinden? Imperfectie? Waarom willen  vrouwen de stress van het “hoe-ga-ik-vertellen-wat-ik-heb-gevonden”? En waarom is dit een typische vrouweneigenschap?

Misschien gunnen vrouwen zichzelf geen perfecte man. Misschien zijn vrouwen altijd wel op zoek naar een minpunt, en misschien is dat wel een manier om zichzelf te beschermen tegen emoties die op hol slaan. Komt het voort uit bindingsangst?

Wat ik wel weet, is dat vrouwen op zoektocht, nooit iets positiefs vinden in het huis van een man. Is er niks te vinden, dan is hij saai, heeft hij porno, dan moet het wel een viespeuk zijn. Het is nooit goed. Ik wil niet meer zo een vrouw zijn. Ik ben niet meer zo een vrouw. De ontevredenheid die er vanuit gaat. Het geklaag en onredelijk gezeur over een kledingstuk, baan, porno op zijn computer etc. Want wat maakt het uit wat iemand draagt, waar iemand werkt en iedereen heeft porno op zijn computer. Iedereen heeft zijn geheimen, en daar heeft iedereen recht op. Van belang is dat wat iemand wel wilt delen.

De hervorming van emancipatie

Soms denk ik dat de emancipatie te ver is doorgeslagen. Zover doorgeslagen dat mannen, vooral mannen tussen middentwintig-begin dertig, niet meer op een vrouw af durven stappen. Of ze doen het gewoon niet meer, omdat vrouwen het zelf allemaal wel kunnen.

Een interessant schouwspel volgt, de man gaat naast de vrouw dansen, de vrouw kijkt naar de man en vindt iets van hem. Zoals dat altijd gaat bij vrouwen, ze vinden meestal altijd wel iets van een man die ze, op wat voor manier dan ook, aandacht geeft. Vervolgens geeft de vrouw een bijna niet te onderscheppen signaal af aan de man. De meeste mannen zijn hier niet gevoelig voor en blijven naar de vrouw kijken. Misschien vraagt hij een vuurtje (hoewel dit tegenwoordig bijna onmogelijk is in uitgaansgelegenheden), misschien gaat hij iets dichterbij dansen.

Afhankelijk van wat de vrouw van de man vindt, handelt de vrouw steeds minder subtiel. Vindt de vrouw in kwestie de man onaantrekkelijk en oninteressant, zal de vrouw zich op haar vriendinnen storten. Vindt de vrouw in kwestie de man wel interessant, dan zal ze terug kijken en wachten op de man. (ik heb het over de meeste gevallen, uitzonderingen en femme fatale’s uitgesloten).

Hier gaat het mis, de vrouw wacht af, de man wacht af. Er gebeurt niets. Is dit nou waar onze moeders voor hebben gevochten? Waar ze dure bh’s voor in de fik hebben gestoken? Voor mannen die bang zijn geworden voor de vrouw?

Mannen durven niet meer. Ik denk dat het de schuld is van de emancipatie. En natuurlijk was de emancipatie nodig, natuurlijk is het fijn dat er vrouwentoiletten zijn gekomen, dat wij onze tamponnetjes in een net vuilnisbakje kunnen deponeren, om verstoppinggevaar te voorkomen.

Vrouwen zijn grotendeels gelijkwaardig geworden. Op veel vlakken is dat fantastisch en nodig, maar op het liefdesvlak heb ik mijn twijfels. Mannen en vrouwen zijn van oorsprong niet gelijkwaardig. Mannen moeten kunnen jagen, maar door de gelijkwaardigheid die heerst, raken mannen het jagersinstinct kwijt. Vrouwen zijn geen jagers. Of zijn vrouwen geëvolueerd in jagers?

Ikzelf jaag wel, anders gebeurt er nooit wat. Een typisch voorbeeld van jagen gebeurde vorige winter. Ik ging uit met mijn beste vriend. Ik had zin in een man en was op jacht. Hij hielp mij zoeken naar een geschikte prooi. De vriend attendeerde mij keer op keer op mannen die veelvuldig naar mij keken. Het was al laat en de lichten gingen aan. Ik had nog geen geschikte prooi, maar het was nog niet te laat. De uitverkoop was begonnen! De uitverkoop is het moment dat de lichten aangaan en iedereen wanhopig naar een prooi zoekt, ware het niet dat dit eerder op de avond niet was gelukt. Meestal valt er weinig te halen in de uitverkoop, al het leuks is al weg. Op die ene na.

Een knappe man, halflang rossig haar, helblauwe ogen, slank en mooi. Op aanraden van de vriend stapte ik op hem af. De vriend stelde een openingszin voor: “Heb ik niet bij jou in de klas gezeten?” Ik gebruikte de openingszin, en hoewel het een erg slecht was,  het werkte. Disco! Ik had mijn prooi gevonden en gevangen! Nog geen half uur later stonden we bij mij thuis in de keuken heftig te zoenen, terwijl de kat toekeek. Het begin van een stomende nacht. De volgende ochtend werd ik wakker naast de mooie man en hebben de hete nacht opnieuw beleefd. Daarna zijn we in bad gegaan en hebben afscheid genomen.

Hoewel vrouwen misschien geëvolueerd zijn in jagers, ben ik een barslechte jager. Jagen zit niet in mijn karakter. Ik jaag wel, maar het is een toneelstuk, een poging tot jagen die meestal slaagt. Ik wil veroverd worden, ik wil dat mannen weer gaan jagen. Ik wil dat mannen niet meer die toeschouwer zijn, maar de initiatiefnemer zijn van het spel der verovering. Ik wil dat mannen zich weer man voelen, geen prooi meer zijn van vrouwen. Het wordt tijd voor de hervorming van de emancipatie!

Waarom internetdaten niet mijn ding is

Er was een tijd dat ik zo graag een serieus vriendje wilde, dat ik besloot te gaan internetdaten. Ik wilde een echte mannen-man. Een mannen-man is een super mannelijke man. Een man die lief en stoer is, een man die je optilt tijdens seks, een man die zonder zeuren je bed verschoont wanneer je het hebt onder gekotst, een man die het begrijpt als je last hebt van je hormonen, maar ondanks het begrip niet over zich heen laat lopen.

Op aanraden van een collega schreef ik mij in op een datingsite. Ik vond het spannend. Ik dacht goed na over de welkomstboodschap, die luidde: “Dominant, overheersend meisje, zoekt mannelijke man. Als je niet tegen mij opgewassen bent, en over je heen laat lopen, reageer dan niet!”

Een schot in de roos, dacht ik. Domme Denise, dat was het natuurlijk niet. Ik was ervan overtuigd, dat wanneer je negatieve eigenschappen van jezelf direct aangeeft, de juiste mannen zouden komen. Die mannen zouden dan iets denken als:”Daar kan ik mee leven..”.  In plaats daarvan kreeg ik reacties van allerlei soorten mannen, met het type “slappe hap” op de eerste plaats.

Ik was teleurgesteld, maar genoot van de aandacht. Huwelijks aanzoeken, sexdates, alles passeerde de revue. Totdat er een interessant exemplaar naar voren kwam. Hij had een onduidelijke foto, waarop hij duidelijk knap zou kunnen zijn. Zijn profiel was erg grappig, mijn humor. Bij favoriete tv-programma had hij ingevuld: “Dat vertel ik je nooit!”. Ik vond het allemaal hilarisch en besloot een date met hem te hebben.

Beginner die ik was had ik nog nooit zijn stem gehoord of andere foto’s van hem gezien. Het maakte alles alleen maar spannender, en ik dacht echt dat hij leuk was. Hij vertelde dat hij een upcoming cabaretier was, dat vond ik leuk, ik vond zijn profiel al grappig, dus het moest wel een match zijn.

We spraken af voor een picknick in het Westerpark. Hij zou maar anderhalf uur de tijd hebben. Ik vond dat vreemd en had nog niet door dat dit waarschijnlijk was omdat hij een doorgewinterde internetdater was. Zo kon hij mij, mits hij mij kut zou vinden, afwimpelen om naar zijn nepafspraak te gaan.

Ik trok mijn geluksjurkje aan. Een jurkje waar ik al enig succes mee had geboekt. Ik was er van overtuigd dat het jurkje mij succes zou opleveren, bijgelovig als ik ben.

Ik was op tijd op de afgesproken plaats, hij niet. Ik stuurde hem een berichtje, dat ik er al was. Hij had een lekke band en was inmiddels onderweg. Ik wachtte en wachtte en wachtte. Het begon te irriteren, ik was verdomme met mijn goede gedrag op tijd, en de man maakte nu wel een heel slechte eerste indruk. Heel even dacht ik dat hij mij zou laten zitten, in mijn geluksjurk op een bankje in het Westerpark. Veel pathetischer kon het niet worden, wachtend op een internetdate die niet zou komen. Ik besloot hem te bellen.

Hij nam zijn telefoon niet op. Verdomme, hij had mij vast al zien zitten en besloot ervan door te gaan… Ik kreeg weer een bericht van hem, met de vraag wat ik aan had. Ik antwoordde dat ik de enige was die op een bankje in het Westerpark zat. Op een afstandje kwam er een kleine jongen aangefietst, met een grote picknickmand op zijn stuur. Dat moest hem zijn.

En dat was hem. Klein, ikzelf ben 1.63, best klein, ik schatte hem op ongeveer 1.62, klein van stuk en erg iel. Ik begroette hem en hij begon stotterend zijn excuus te maken. De jongen op de vage foto, had er mannelijk en stoer uitgezien. De jongen die nu voor mij stond, was een geadopteerde, stotterende kleine jongen. Ik besloot hem een kans te geven, we gingen picknicken.

En daar zaten we dan. Hij, de cabaretier, ik op mijn praatstoel. Ik kon het niet laten op te merken dat ik mezelf zoveel grappiger vond dan hem. Ik vroeg hem hoe dat werkte, stotterend cabaret maken. Hij vertelde dat het al grappig was dat hij een stotterende cabaretier was. Ik vond van niet.

Na anderhalf uur over mezelf gepraat te hebben en af en toe een moeizaam antwoord van zijn kant, en vooral geen woorden voor hem in te vullen, want dat mag je nooit doen bij stotterende mensen, wilde ik weggaan. Hij was verbaasd, waarom ging ik zo snel al weg? Ik zei dat ik had begrepen dat hij maar anderhalf uur de tijd voor mij had, en dat ik inmiddels een andere afspraak had gemaakt. Dat was eigenlijk niet waar, maar ik kon daar niet langer blijven zitten. Ik heb hem vriendelijk bedankt voor de picknick, en verteld dat het niks kon worden tussen ons, hij was niet mijn kopje thee.

Dit alles is ruim twee en een half jaar geleden gebeurt. Ongeveer een maand geleden werd ik gebeld door een nummer dat ik niet kende. Ik was aan het werk en was nieuwsgierig. Ik had niet direct door wie ik aan de telefoon had. Het was een jongensstem en hij vroeg wie ik was. Ik noemde mijn naam, hij vertelde dat mijn telefoonnummer opdook in zijn telefoon als “dat ene meisje”. Hij vroeg of ik facebook had. Ik wilde nu weten wie het was, en zei dat hij mij maar toe moest voegen.

Ik hing op en opende mijn facebook. En daar zag ik dezelfde vage foto van de stotterende geadopteerde jongen, alleen had hij een andere naam. Hij begon direct met mij te chatten en zei:”Je ziet er goed uit..” Ik:”jij niet!” Heel onsympathiek van mij en intens gemeen, maar de boodschap was duidelijk. Ik verwijderde hem uit mijn vriendenlijst en heb nooit meer iets van hem vernomen.

Ik heb nooit meer een internetdate gehad. Ik besef mij nu dat de mannen-man nooit aan internetdaten zou doen. De mannen-man zit in de kroeg, achter de bar met voor zich een halfvol glas bier. De mannen-man kijkt naar mij en glimlacht. De mannen-man vangt mij op wanneer ik dronken ben en bijna van mijn kruk val. Ik beweer niet dat alle mannen op datingsites stotterende sukkels zijn, het zijn gewoon niet mijn soort mannen, het zijn geen mannen-mannen.

De wondere wereld van "Skout"

Sinds een aantal dagen heb ik, naast het eten van noodle-soepjes, mee-eters uitknijpen en mijn kat pesten, een nieuwe interessante bezigheid gevonden. “Skout” is een online flirtprogramma voor op je Iphone. Een vriend van mij vertelde erover en ik was benieuwd. Want ging het om flirten, seks of vriendschap? Ik had geen idee…

“Skout” is een programma dat gebruikt wordt voor cybersex, ofwel, geile chatsessies met onbekenden. Ik was gefascineerd door dit programma, en downloadde de applicatie. Verschillende mannen, je kunt zien hoe ver ze bij je vandaan zijn, reageerden op mijn profiel. De meeste mannen van het type “Johnny”.

Type Johnny
Type “Johnny” begint met het woord “Hoi” direct gevolgt met de volgende woorden “Ben je geil?”. Brutaal, maar recht voor zijn raap. De meeste manfiguren op “Skout” zijn jong, de minimale leeftijd is achttien jaar, maar ik vermoed dat er heel wat zestienjarigen op “Skout” zitten. Dat is het risico van “Skout”, het maakt het absoluut minder spannend en zelfs onsmakelijk. Maar goed het type “Johnny” is standvastig, hij geeft niet op wanneer je niet reageert. Het type “Johnny” blijft net zo lang berichtjes sturen totdat er gereageerd wordt. Vermoeiend, maar de man doet zijn best. Vanwege het grote aanbod aan mannen, heeft het geen zin om als vrouw overal op te reageren, dan stop je er nooit meer mee. Dit heeft als gevolg, “De verontwaardigde man”…

De verontwaardigde man
“De verontwaardigde man” begint net als type “Johnny” met een casual “Hoi”, direct gevolgd met een “Hoessie?? ;)”. Persoonlijk heb ik een hekel aan dit soort verbastering van taal, en reageer dus niet. Zelfs tijdens cybersex wil ik een klein beetje intellect. Doordat ik “De verontwaardigde man” negeer, gooit hij er direct een “Zeggen we niks terug??” tegenaan. Ik heb daar een keer op gereageerd met een “Nou zeg!” waar ik minder dan een minuut later een “Je bent ook te mooi, je zal wel veel aandacht krijgen hieroh!” op kreeg. Een ware dooddoener voor een toch al niet te interessant gesprek.

Te jong
En dan is er nog het type “Te jong”. Dit type staat op “Skout” vermeld met de leeftijd twintig. Het type “Te jong” is voornamelijk op zoek naar een zogenaamde “MILF”. Dit staat voor “Mother I like to fuck”, schattig maar 1. Ik ben geen moeder, 2. Ik wil geen type “Te jong”, 3. Ik krijg rillingen van deze walgelijke fantasie. Mijn ervaring is dat het type “Te jong”, ooit ben ik er eens per ongeluk mee in bed beland de jongen was twintig, ontzettend onervaren is en een slappe piemel krijgt wanneer je hem aanwijzingen geeft. Het type “Te jong” heeft dan wel weinig bagage, het type brengt een behoorlijke dosis onzekerheid met zich mee. En dat vind ik niet aantrekkelijk.

Gister ontmoette ik een Amerikaan op “Skout”, de Amerikaan was een gestoorde gek die overtuigd was van “Conspiracy Theories” op “Skout”. Ik kwam tot een gedachte. Als al deze mensen in mijn beleving gek zijn en iets mankeren, wat zegt dat dan over mij? Dat ik geïnteresseerd ben in cybersex? Nee, het zegt over mij dat ook ik een van die gekken ben. Ik doe er immers aan mee, wel onder het motto “experiment”, maar dat maakt mij minstens zo gestoord. Want ondertussen vind ik het machtig interessant.

De spanning zit hem in de anonimiteit. Je hebt geen idee wie je voor je hebt, het enige dat je weet, is waar die persoon zich bevind. Zo zal ik niet snel een chat aangaan met iemand uit Amsterdam, misschien ken ik degene wel persoonlijk en weet ik plotseling allerlei diepe seksuele fantasieën van de persoon in kwestie. Als je mazzel hebt staat er een foto bij iemands profiel, en als je nog meer mazzel hebt is degene met wie je praat dezelfde persoon als op de foto.

“Skout” zal nooit echt mijn ding kunnen worden. Al was het alleen al omdat typen op een Iphone een soort van onmogelijk is. Typend op een Iphone en dan ook nog masturberen is al helemaal onmogelijk. Waar het dan op neer komt is praten over seks, seksuele fantasieën en ultieme spannende seksuele ervaringen. Dan kies ik liever voor geen contact en hou ik mijn seksuele fantasieën voor mijzelf. Want wat is het waard om inzicht te hebben in de seksuele fantasieën van een ander? Het is interessant, maar vaak komt het op hetzelfde neer, mannen willen een trio met twee vrouwen, een schoolmeisje, een juf etc. 

 Het komt neer op een vorm van voyeurisme, en dat is niet vreemd aangezien voyeurisme commercieel wordt uitgebuid in de seksindustrie.  “Skout” is een fantastisch concept wat bij mij alleen nieuwsgierigheid wekt. Wanneer de nieuwsgierigheid klaar is, is “Skout” ook klaar.

Mannen zijn best te begrijpen!

Sommige mannen blijf je tegenkomen in je leven, en sommige mannen zie je nooit meer. Dat gebeurt, liefde&lust, het komt, het gaat. Soms merk ik dat een man van mij af wilt komen, mij niet meer wilt zien. Dat kan 1001 redenen hebben die ik dan ga bedenken. Ik ben ervan overtuigd dat dit is wat vrouwen doen, nadenken over de excuses van mannen. Het maakt niet uit, het houdt je scherp.

Er zijn maar weinig echt eerlijke mannen, mannen die oprecht zijn en echt duidelijk maken dat het klaar is. Ik heb ooit eens een jaar lang achter een man aangelopen. Ik vond hem leuk. Knetterverliefd was ik. De liefde werd nooit beantwoord, als ik heel objectief terug kijk, maar elke opmerking waar ik iets van liefde uit kon halen, ik haalde het eruit.

Ik zag de man in kwestie elke dag, op het werk. Soms zag ik hem buiten werktijd. Dat waren de meest fantastische momenten. Hoewel, niet altijd even fantastisch, maar we hadden leuke seks en best fijne gesprekken. Ik probeerde liefde te kopen met seks. Dat heeft nog nooit gewerkt en in deze al helemaal niet. Ik stuurde vunzige smsjes, fluisterde stoute dingen in zijn oor op het werk, schreef hem briefjes tijdens vergaderingen.

Het klinkt spannend, en dat was het ook, het enige nadeel was alleen, het was altijd mijn initiatief. Op een gegeven moment was ik er klaar mee. Het werd een heel zielig verhaal van mijn kant. Op zo een moment voel ik dat ik moet stoppen, iets te laat, maar toch.

Op een dag kwam ik op mijn werk en vond daar een enveloppe op mijn bureau met mijn naam erop. In de enveloppe zat een witte roos. Er stond geen afzender bij en ik kon niet bedenken van wie de roos kon zijn. Ik speculeerde met een aantal collega’s van wie de roos kon zijn. Ik beschuldigde collega’s. Ik vroeg drie dagen lang aan iedereen van wie die roos kon zijn.

De enige die ik het niet had durven vragen was hij. Ik liep naar zijn kantoor. Wat zou het betekenen? Een witte roos staat voor onschuldige liefde, zou hij dat ook weten? Hij was alleen in zijn kantoor. Voordat de moed mij in de schoenen kon zinken, flapte ik het eruit; “Die roos was van jou he?!”. “Kom je daar nu pas mee? Hij staat al drie dagen op je bureau…”. Ik bespeurde onzekerheid in zijn stem. Van wie zou de roos inderdaad anders kunnen zijn dan van hem… Ik vroeg hem wat de roos te betekenen had, hij zei dat ik het maar moest opvatten als een uitnodiging. Dat klonk als een heel goed idee.

Ik ben met hem mee naar huis gegaan en we hadden seks. Zoals altijd als ik met hem meeging. Het verschil was alleen dat ik hem anders zag. Ik ben hem anders gaan zien. Ik merkte vanaf dat moment, dat wanneer ik zelfverzekerd ben, en niet zo wanhopig verliefd, ik veel aantrekkelijker en interessanter ben voor een man. Fijner om mee om te gaan. Niet meer die bakvis die wanhopig wacht op een liefdesverklaring.

Inmiddels heb ik heel wat affaires gehad tussendoor, die niet allemaal even succesvol waren en ook daar heb ik veel van geleerd. Een aantal maanden geleden, ik was toen nog met mijn laatste liefde, werd ik bijna ontslagen vanwege bezuinigingen. Hij wilde nog wel een keer goed afscheid van mij nemen. Ik heb hem gezegd dat ik dat niet kon doen, ik was verliefd. Bovendien heeft hij zijn kansen in het verleden gehad. We hebben toen op dat moment voor het eerst een eerlijk gesprek gehad. Hij vertelde mij dat hij ook aan het daten was met verschillende meisjes. Hij sprak op dat moment met vier verschillende meisjes af, waarvan hij er 1 echt bijzonder genoeg vond. Ik vroeg hem waarom hij niet vertelde aan die andere meisjes dat het niks ging worden, en trok de vergelijking met de tijd waarin ik hem leuk vond. Ik vertelde hem hoe moeilijk het was voor mij om te begrijpen dat iemand je aan het lijntje houdt voor seks.

Het antwoord dat hij gaf is niet belangrijk. Ik had mijn punt gemaakt. Het is fijn om gezegd te hebben wat ik destijds niet kon zeggen. Het is fijn dat ik nu heel open met hem kan praten over daten, liefde en seks met anderen. Het is fijn dat we tegenwoordig vooral vriendschappelijk met elkaar om kunnen gaan. Het is fijn dat we gisteravond seks hebben gehad.

Mannen kunnen op 1001 verschillende manieren zeggen dat ze niet geïnteresseerd zijn. Meest voorkomende manier: niks meer laten horen, maar als ze echt willen, weten ze je wel te vinden. Deze gedachte helpt mij altijd over liefdesverdriet heen. Wil hij niet? Dan wil hij niet. Laat hij niks meer horen? Ik kan dan wel denken “Wat een lul!”, maar uiteindelijk weet ik op dat moment genoeg.

Ik heb eens een gesprek gehad met een aantal kinderen die allemaal rond de twaalf jaar oud waren. Ik gaf ze een stelling in de vorm van een verhaaltje:

“Je bent op vakantie geweest met je ouders. Op de camping waar jullie verbleven leerde je een jongen/meisje kennen. Het was heel erg leuk, en jullie hebben een keer gezoend. Aan het einde van de vakantie hebben jullie telefoonnummers uitgewisseld. Een aantal weken later ben je thuis en je krijgt het volgende smsje van het meisje/ de jongen. Hij/zij verteld in dat bericht dat hij/zij verliefd op jou is en graag met je af zou willen spreken. Toevallig komen zijn/haar ouders een weekend bij jou in de buurt logeren en hij/zij wilt je dan graag komen opzoeken. Jij hebt een leuke tijd gehad met de jongen/het meisje, maar je bent niet verliefd en bent dejongen/het meisje eigenlijk al een beetje vergeten.”

Ik vroeg de kinderen hoe zij zouden reageren. Opvallend was dat de meisjes eerlijk zouden antwoorden dat de liefde niet wederzijds was en best wilde afspreken, maar geen verwachting wilde scheppen. De jongens reageerden heel anders. Zij zouden met een smoes niet met haar af willen spreken, maar wel zeggen dat ze het meisje erg leuk vonden. Ik werd benieuwd, waarom konden de jongens niet eerlijk zijn over hun gevoelens? Ze gaven aan dat ze bang waren dat het meisje zou gaan huilen of “moeilijk” zou gaan doen. Sommige van de jongens zouden wel met haar afspreken, zelfs zonder haar leuk te vinden. Zij spraken met haar af uit medelijden.Waar komt dit gedrag vandaan?

Zouden mannen een angst hebben voor huilende, zeurende, zielige vrouwen? Of zou het onze cultuur zijn? Vrouwen niet willen kwetsen dus dan maar onoprecht zijn? In ieder geval trek ik mijn lering uit deze gedachtegang: “ Mannen kunnen op 1001 verschillende manieren zeggen dat ze niet geïnteresseerd zijn. Meest voorkomende manier: niks meer laten horen, maar als ze echt willen, weten ze je wel te vinden.”

"De Jurist" heeft een geurtje

Het moest tussen drie en vier uur ’s nachts zijn geweest, vrijdagnacht of zaterdagochtend, ik samen met een vriendin en een vriend. Alle drie ontzettend dronken. We zijn die middag begonnen met drinken en zijn nooit meer gestopt. Scheelkijkend van de drank vroeg de vriend mij of ik hem vond stinken, ik  rook wel een klein hutspot luchtje, maar vooral ook een lekker luchtje. Ik vroeg hem welk parfum het was. “Happy”, van “Clinique”.

Geurtjes doen mij altijd denken aan bepaalde periodes in mijn leven. De geur van speciale mensen, liefdes, de geur van hutspot, van een onopgeruimd huis waar ik een tijd heb gewoond met een vriendin. Ik heb wel eens gehoord dat een mens verliefd wordt op geur.

Een grappig ding, per liefde schaf ik een nieuw parfum aan. Het laatste parfum was “White Musk” van “The Bodyshop”. Alsof ik de geur van een vorige liefde uit wil wissen, alsof ik een spoor of herinnering uitwis. Dit doe ik niet alleen met parfum, ik doe het ook met shampoo. Tijdens mijn laatste liefde kocht ik dezelfde shampoo en conditioner als de man in kwestie. Nu was ik mijn haar en denk ik aan hem.  Ik doe dit ook met vakantie, wanneer ik op vakantie ga schaf ik een nieuwe shampoo aan.

Soms zijn gepasseerde liefdes mooi in alle heftigheid, soms blijft alleen de pijnlijke herinnering. Mijn laatste liefde was een mooie, de liefde daarvoor  een pijnlijke.  Het parfum wat hoort bij de pijnlijke liefde, laat ik hem voor het gemak “de jurist” noemen, was  “Madame” van “Jean Paul Gaultier”.

Een maand of twee geleden liep ik over het Leidseplein. Het was mooi weer, en bij mooi weer hoort een fris parfum. Ik droeg “Madame”, vreemd, want ik had een date met mijn laatste mooie liefde. Meestal wijk ik niet van mijn parfum theorie af, maar die dag wel. Ik was op weg naar de afgesproken plek, de zon scheen, ik droeg een fantastisch jurkje dat ik de dag ervoor in Antwerpen had gekocht, en mijn haar zat goed.

Daar stond hij, “De Jurist”. Het parfum, de plaats en de man, alles viel samen. Hij keek naar mij, ik keek naar hem. Mijn maag draaide zich om, wat moest ik doen? Na een tiende seconde snel denkwerk, besloot ik naar hem toe te lopen en een vriendelijk praatje te houden, waarna ik mij snel zou excuseren om mijn date te ontmoeten, althans dat was het plan.

Ruim negen maanden voor deze dag, heb ik “De Jurist leren kennen. Het was tijdens het uitgaan, ik was aan het dansen, hij danste naast mij en ik vond hem woest aantrekkelijk. Hij vond mij woest aantrekkelijk en ik nam hem mee naar huis, met alle gevolgen van dien. Ik werd verliefd op hem, hij niet op mij, maar deed alsof hij mij erg leuk vond (tenminste, dat denk ik). Of hij nou niet goed wist wat hij van mij vond, of wel, het was geen succes tussen ons. Nou ben ik nogal makkelijk verliefd, romanticus die ik ben, probeer ik altijd te analyseren waarom ik verliefd ben op degene. Bij “De Jurist” leek het simpel, hij was intelligent, grappig, sociaal, eigenlijk gewoon alle eigenschappen die ervoor zorgen dat ik verliefd wordt. Hoe het verhaal van “De Jurist” verder zal lopen, bewaar ik voor een andere keer.

Terug naar het Leidseplein, toen de zon scheen, mijn haar bewoog op het ritme van de wind en ik in shock bedacht wat ik zou doen. Ik wilde “Hoi, hoe is het…” zeggen, gewoon om niet te bitter onder de geschiedenis die tussen ons speelt te zijn. Om bij “De Jurist” te komen, moest ik om een urinoir heen lopen, “De Jurist” verdween even uit beeld. Het was fijn, ik had nog een klein beetje bedenktijd om over mijn “hoi-hoe-is-het-begroeting” na te denken. Het duurde ongeveer drie seconden voor ik achter het urinoir vandaan kwam. Ik scande de omgeving, op zoek naar “De Jurist”. Tevergeefs, hij was verdwenen. Tot ik met mijn ogen de tram vond, hij stond in de tram en keek moeilijk mijn kant op.

Ik keek nog even de tram na en hoorde: “Hola Guapa!!”, mijn nieuwe liefje. De geur, de plaats, de gedachte aan de nieuwe man, alles viel samen. Het parfum had vanaf dat moment nog  weinig met “De Jurist” te maken, maar met een nieuw begin: “De man die mij mijn Tupperware teruggaf”.

Ik heb mijn tupperware terug...

Na een sexloze week van dronkenschap, verdriet en boosheid, heb ik hem een bericht gestuurd. Ik moest hem nog een keer zien. Zijn sleutels en sjaal teruggeven, en ik wilde mijn Tupperware terug. De uitgeleende spullen teruggeven was bijzaak, ik wilde de keiharde waarheid.

Hij reageerde op mijn bericht, hij vond het een goed plan. Dinsdagmiddag (dinsdag was nooit mijn favoriete dag, nu al helemaal niet meer) vroeg hij of ik die avond wilde afspreken bij Kriterion. Ik zei direct ja, en vergat even dat ik al iets teveel bier had gedronken, het was de dag van de huldiging van oranje. Zo snel als ik kon ben ik naar huis gegaan.

Ik fietste naar huis en dacht na wat ik aan zou trekken, sexy, sophisticated, casual of allebei? Te sexy zou pathetisch zijn, te casual alsof het niet uitmaakte. Mijn adem rook al naar alcohol, dus het moest ergens tussen de bovengenoemde thema's inzitten.

Het werd mijn strakke, witte jurkje met grote rose bloemen print, daaronder mijn stoere cowboy laarzen, strandhaar en bieradem. Ik kwam aangefietst en zag hem net naar binnen lopen. Zijn lange slanke lichaam en ledematen, zijn mooie donkere haren, zijn hoofd iets naar beneden hangend. Hij zag er niet gelukkig uit, en dat vond ik fijn. 

Hij kuste mij vijf lange seconden op mijn mond, zijn warme volle lippen op de mijne, zijn geurtje. Nostalgisch was het, en dat terwijl we maar zo kort samen zijn geweest. We zijn gaan zitten op het terras en als vanouds kletsten we wat over de dingen die we hadden gedaan die week, de boeken die hadden willen lezen, maar niet aan toe zijn gekomen, de feestjes die we af zijn gegaan en tot slot over hoe het nou echt gaat met ons beiden.

Ik vertelde hem over mijn constante dronkenschap en dat ik het moeilijk heb, dat ik het nog steeds niet goed begrijp. Ik vertelde hem dat ik het heb geprobeerd te begrijpen, ik heb hem verteld over hoe ik dacht dat het zit en welke gevoelens ik denk dat hij heeft. Ik dacht dat het vooral te maken had met het feit dat hij gaat emigreren. Een acceptabele reden om afscheid van elkaar te nemen. Helaas was dit niet de reden van het afscheid.

Gelukkig is de man in kwestie een eerlijke, hoewel zijn motieven niet helemaal begrijpelijk zijn voor mij, heeft hij wel duidelijk gemaakt dat hij ernaar verlangde om alleen te zijn. Dat hij nooit verliefd op mij had willen worden. Hij is nooit alleen geweest en voelt zich ongelukkig. Hij zit in de fase “ik-weet-niet-wat-ik-wil” en denkt nog steeds na over emigreren. Of hij nou naar Berlijn, Barcelona of waar dan ook gaat, of hij nou hier blijft, hij wil mij niet meer, hij wil alleen zijn. Hij heeft het moeilijk, niet perse met de situatie tussen ons, maar met zichzelf. Ik kan hem niet helpen, dat weet ik, en ik wil het ook niet. Ik zei tegen hem:”Jij vindt mij gewoon niet zo leuk he?!” Waarop hij zei dat hij mij heel leuk vindt, maar niet met mij of wie dan ook kan zijn op dit moment. Hij zei ook dat hij mij waarschijnlijk heel hard zou kwetsen, en dat hij mij daarvoor een te mooi mens vindt. Heel vleiend allemaal.

Na dit eerlijke gesprek vroeg ik wat hij na dit biertje ging doen. Naar huis gaan, zei hij. Ik vroeg hem om een compleet afscheid, hij zei nee. Waarna hij direct vroeg wat ik eigenlijk bedoelde. Seks. Hij kon het niet, ik opperde dat hij het technisch gezien zeker wel kon, waarop hij moest lachen en direct serieus vervolgde dat hij dat niet wilde. Het werd steeds pathetischer en pijnlijker voor mij, ik wilde seks, nog een keer zijn lichaam voelen, zijn lippen op mijn lichaam. Zijn geurtje op mijn lichaam, zijn handen overal,maar hij wilde niet. Er zijn twee mensen voor nodig en hij wilde geen misbruik maken van mij en mijn gekrenkte ego. Netjes van hem, achteraf gezien. Ik werd boos legde zijn sjaal op tafel, met daar bovenop zijn sleutels. Hij gaf mij mijn tupperware terug en ik liep zonder iets te zeggen naar mijn fiets toe. Ik deed mijn fiets van het slot, stootte mijn hoofd aan het stuur van een andere fiets, en realiseerde dat ik was gekomen om normaal afscheid te nemen.

Hij zat nog steeds op het terras in zijn lege bierglas te staren. Ik vroeg hem of hij meeging. Hij vroeg waar naartoe. Ik antwoordde dat ik onmogelijk afscheid kon nemen op een terras en probeerde niet te huilen. We liepen naar de overkant van de straat en bleven staan. Ik zei dat de hele situatie voor mij heel zielig was, en nu nog zieliger omdat hij niet eens seks wilde. Ik huilde, hij pakte mij vast en kuste mijn haar. Na een tijd van vasthouden en huilen van mijn kant keek ik hem aan. Ik had nog een klein beetje hoop op wat ik wilde, daar ik er fantastisch uitzie als ik net gehuild heb. Geen succes, van zielig meisje naar nog zieliger meisje zwelgend in zelfmedelijden. Niet echt sexy.

Het moment van afscheid was daar. “We moeten wel een keer afscheid nemen…” zei hij nuchter. Ik:”Ok..” Hij wilde mij omhelzen en kuste mij op mijn wang. Ik duwde hem van mij af. Ik was boos.

Nu voelt alles iets beter, ik heb van hem geleerd, hij heeft van mij geleerd. Ik heb van hem genoten, en hij van mij. Ik heb mijn Tupperware terug…

Ik hou van mannen

Uit ervaring weet ik dat een pijnlijke liefde een pijnlijke, en niet wederzijdse, liefde is, wanneer ik wacht op smsjes. Wanneer alleen ik het initiatief neem om af te spreken, weet ik eigenlijk al genoeg. Ik bedenk van alles, misschien is zijn telefoon gestolen, is zijn oma overleden, wordt hij achtervolgt door de maffia, moet hij zijn haar wassen, heeft hij acute alzheimer opgelopen enzovoorts. Dit zijn de meest irreële excuses die ik kan bedenken op dat moment, want de reële verklaring, dat hij mij gewoon niet zo leuk vindt, wil ik niet horen.

Een week later moet hij zijn zaad ergens kwijt, en besluit mij te bellen. Halleluja! Hij belt! Hij denkt aan mij! Hij wil me! En hij heeft inderdaad een goed verhaal klaar waarom hij niet eerder heeft gebeld. Zijn oma is inderdaad overleden, en hij kon echt niet onder de mensen komen, want wat is hij er kapot van… Vol medeleven spreek ik met hem af, en ga met hem naar bed. Hierna hoor ik zo weinig van hem dat de periode van onzekerheid volgt. Ik denk dat ik te dik, te lelijk, te intelligent, te grappig ben, en bespreek mijn onzekerheden met vrienden. Als ik dan iets van hem hoor, spring ik een gat in de lucht en ben weer even intens gelukkig. Deze cyclus kan heel lang duren, de langste periode dat ik achter een man aan heb gelopen is een jaar geweest.

Na deze periode volgt de afgunst. Ik haat de man, en gun hem het licht in de ogen niet. Laat staan een ander meisje waar hij zich aan kan verschansen. Mannen zijn honden roep ik dan de hele dag naar iedereen die het horen wil.

Na de periode van afgunst, neem ik het de man niet meer echt kwalijk. Ik ben een vergevend mens.  Daarom stort ik me weer op de volgende man. Ik hou van de spanning, ik ben een romanticus. Ik hou van passionele verhoudingen. Ik hou van de pijn. Ik hou van liefde. Ik hou van het spel. Ik hou van mannen.

Ik heb ruim twee jaar op die manier geleefd, van de ene man, naar de andere. Ik kan mannen niet zo goed lezen als ik verliefd ben. Wanneer ik niet verliefd ben, snap ik het wel. Op dit moment kijk ik terug op eerder gepasseerde mannen en bedenk ik dat ik veel eerder had kunnen weten dat ze mij niet zo leuk vonden.

Vriendinnen zeggen dat ik niet direct met een man naar bed moet gaan. Ik vraag me af waarom niet? Waarom je inhouden als je honger hebt? Het zou een verkeerde basis van een relatie zijn. Ik heb dit nooit begrepen, waarom zou je de spanning opbouwen, als de spanning al een hoogtepunt bereikt heeft? Er wordt gezegd, dat mannen vrouwen interessanter vinden wanneer ze niet direct seks hebben. En daar gaat het mis, vanaf dat punt begrijp ik er niets meer van. Ik ben nog nooit een man tegengekomen, die mij oprecht leuk vond (die kom ik heel soms tegen) en wilde wachten met seks. Ik denk dat vrouwen deze theorie bedacht hebben, en natuurlijk wacht zo’n man dan wel die ene keer op je, maar vindt hij dat fijn? Wordt een man daar nou echt gelukkig van? Ik vraag het mij af.

Ik heb het wel eens geprobeerd, niet direct met een man naar bed te gaan, het was een mislukte poging. Nu wist ik ook dat dit nooit tot liefde uit zou kunnen groeien. De man was een materialist, een zakenman met veel geld. De man vond dit zelf nogal interessant en probeerde mij met zijn bezit te versieren. Dit werkte natuurlijk niet, ik hou daar niet van. Ik dacht nog even, het is een eerste date, hij is vast zenuwachtig, misschien prik ik nog wel door het materialisme heen. Daarnaast vond ik hem eigenlijk niet leuk genoeg, maar wel interessant als mens. Hoe kan iemand zo bezig zijn met geld verdienen en vergeten te leven?

We zaten op zijn dakterras en dronken wijn. Hij kwam steeds dichterbij en kuste mij op mijn wang. Nog geen vijf minuten later zat ik op zijn schoot en waren we heftig aan het zoenen. Weer vijf minuten later tilde hij mij op en gooide mij op zijn bed. Ik stribbelde nog tegen: “Oh dit is zo fout…” probeerde ik nog. “Maar je wil het wel!” zei hij zelfverzekerd. En daar ging het mis. Zijn zelfverzekerde houding, daar zit mijn zwakte. Niets is zo aantrekkelijk als een zelfverzekerde man.

In al mijn zwakte weten mannen mij te vinden. Ik kan niet na een chipje de zak wegleggen. Ik kan niet na een tijdje heftig zoenen “nee” zeggen. Want ik hou er van om zulke fouten te maken. Ik hou van passionele verhoudingen. Ik hou van de pijn. Ik hou van liefde. Ik hou van het spel. Ik hou van mannen.