Ik zag iets op tv. Een man en een vrouw, klaarblijkelijk een
stel. Het stel werd gevraagd waarom de relatie zo goed was, waarom ze zo
gelukkig met elkaar waren. Het antwoord verbaasde me niet. Het irriteerde. Het
stel was zo gelukkig met elkaar omdat ze elkaar zo lekker vrij kunnen laten,
omdat ze elkaar niet nodig hebben, omdat ze een relatie als een verrijking zien
een extraatje, omdat ze voor elkaar kiezen en individuen blijven. Deze man en
vrouw waren niet samen omdat dat nou eenmaal zo is. Nee. Ze blijven kritisch
naar elkaar kijken en kiezen dan opnieuw voor elkaar, zodat ze in ieder geval
een eerlijke keuze hebben gemaakt. Want anders gaan ze wel alleen verder, want
ze hebben elkaar absoluut niet nodig. Tussen het betoog over de
onafhankelijkheid en bewuste keuzes door, zie ik een sprankje onzekerheid bij
de vrouw wanneer de man er nog een schepje bovenop doet door te zeggen dat hij
ook alleen heel erg gelukkig is.
Ik zie het helemaal voor me en ik herken het. De man gaat
niet voor deze vrouw. Deze man dekt zichzelf in. Als hij iets beters vindt, dan
is hij weg. De vrouw schikt zich naar de man. Want zij is ook heus wel heel
gelukkig als mens alleen, maar viert wel graag haar veertigste verjaardag met
deze man tussen de duinen van een Waddeneiland, want ze kan het prima alleen.
De man en de vrouw vertelden niet alleen iets over hun eigen
relatie, ze hielden een betoog tegen de norm, tegen de burgerlijkheid. Tussen
de regels door lieten ze duidelijk merken dat mensen die langer samen zijn, er
niet meer bij stil staan dat zij samen zijn. Dat de verliefdheid, die in de
meeste gevallen naar verloop van tijd minder hysterisch wordt, die over gaat in een vanzelfsprekend “houden
van” geen bestaansrecht meer heeft wanneer je niet meer elke dag stil staat bij
het feit dat je een relatie hebt.
Ze hielden een betoog tegen de afhankelijkheid. Precies het
tegenovergestelde van wat ik vaak hoor en zie dat mensen willen. Mensen willen
samen zijn. Mensen willen afhankelijk zijn. Mensen willen afhankelijk zijn
omdat het heel fijn is dat je weet dat iemand je bammetjes smeert voor de
lunchpauze. Natuurlijk kan je zonder dat lunchpakket, maar zonder de liefde
waarmee die bammetjes gesmeerd worden kan en wil niemand. Leve de
afhankelijkheid!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten